Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1751/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W dniu [...] stycznia 2015 r. uczestnik postępowania A. M. – reprezentowany przez adwokata K. C., złożył do Sądu wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 9 stycznia 2015 r. w zakresie zwrotu kosztów i wydatków postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jednym z takich przypadków jest orzeczenie w zakresie zwrotu kosztów postępowania. Dalej art. 157 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, przy czym orzeczenie uzupełniające wyrok zapada wówczas w formie postanowienia (§ 3 przywołanego przepisu).
Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisem takim jest art. 200 p.p.s.a., który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wniosek strony o zwrot kosztów sąd, stosownie do treści art. 209 p.p.s.a., rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204, tj. umarzającym postępowanie lub wydanym w postępowaniu kasacyjnym.
Przepis art. 209 p.p.s.a. wprowadzając zamknięty katalog rodzajów orzeczeń sądów administracyjnych, które powinny zawierać rozstrzygnięcie o kosztach, nie upoważnia Sądu, do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż te które wymienia.
Wobec brzmienia art. 200 p.p.s.a nie ma podstaw w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji do zwrotu kosztów postępowania od którejkolwiek ze stron (od skarżącego czy też od organu administracji publicznej) na rzecz uczestnika postępowania bez względu na wynik postępowania. W postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w przeciwieństwie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (art. 203 i nast. p.p.s.a.), nie obowiązuje bowiem zasada odpowiedzialności za wynik postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 174/13, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swym orzeczeniu nie orzekł o zasądzeniu kosztów na rzecz uczestników postępowania wynika z faktu, że wnioskodawcy, ze względu na swoją pozycję procesową uczestnika, nie mogli domagać się zwrotu kosztów.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 209 p.p.s.a oddalił wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2015 r. wydanego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1751/14.