Uzasadnienie
W związku z odwołaniem J. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].04.2008r. w przedmiocie rozbiórki obiektu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...].08.2008r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wskazując, że warunkiem skuteczności czynności prawnej (odwołania) jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania, organ II instancji stwierdził, iż ze znajdującego się w aktach potwierdzenia odbioru decyzji wynika jej awizowanie w dniu 25.04.2008r., a następnie powtórne awizowanie 2.05.2008r., co stanowi o upływie terminu do wniesienia odwołania w dacie 9.05.2008r. Nie budzi wątpliwości więc, że wniesienie odwołania w dacie 16.07.2008r. nastąpiło z uchybieniem terminu ustawowego, przy czym zainteresowany nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie tego terminu.
Skargę sądową na powyższe postanowienie wniósł J. G. domagając się jego uchylenia i zarzucając mu naruszenie art. 44 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie skuteczności doręczenia zastępczego oraz art. 57 kpa przez niewłaściwe obliczenie terminu.
Zdaniem skarżącego, jeżeli I zawiadomienie było awizowane 25.04.2008r., to bieg II awiza najwcześniej rozpoczął bieg 3.05.2008r. a zważywszy, że 3 i 4.05.2008r. były wolne od pracy, II awizo winno nosić datę 5.05.2008r. W ocenie skarżącego niedochowanie przez pocztę terminów pozbawia skuteczności doręczenie zastępcze. Ponadto jak twierdzi skarżący, nigdy nie otrzymał on żadnego awiza dotyczącego decyzji PINB, którą to decyzję doręczyła mu Straż Miejska w dniu 2.07.2008r. i wtedy dopiero powziął wiadomość o jej istnieniu. Skarżący zarzucił, że organ nie zbadał skuteczności doręczenia zastępczego (czy zostały zachowane wszystkie warunki takiego doręczenia) a zatem nie można przyjąć, iż w przedmiotowym przypadku nastąpiło jej skuteczne doręczenie.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Doręczenie zastępcze przesyłki uregulowane zostało w zapisie art. 44 kpa, który stanowi: "§ 1 w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
- 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczenia pisma przez pocztę,
- 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczenia pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
§ 2 zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
§ 3 w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.
§ 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy".
Niemożność doręczenia w sposób określony w art. 42 kpa obejmuje przypadek, gdy doręczający nie zastał adresata pod wskazanym adresem, zaś art. 43 kpa dotyczy sytuacji, gdy doręczający nie mógł doręczyć pisma dorosłemu domownikowi adresata, jego sąsiadowi lub dozorcy. Dalsze czynności doręczającego reguluje § 2 art. 44 kpa. Wynika z niego, że doręczający obowiązany jest umieścić zawiadomienie o złożeniu pisma w miejscu określonym w § 1 wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata. W przypadku, gdy adresat nie podjął przesyłki w terminie 7 dni, doręczający ma obowiązek pozostawić powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Jeśli te wszystkie warunki zostaną spełnione to w myśl § 4 art. 44 kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 – dniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej.
W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że dla uznania, iż doszło do doręczenia pisma w trybie określonym w art. 44 kpa nie jest wystarczające stwierdzenie faktu dwukrotnego awizowania przesyłki, koniecznym jest zaznaczenie przez doręczyciela czy i w jaki sposób adresat został powiadomiony o nadejściu przesyłki, gdzie i w jakim terminie może ją odebrać. Adnotacja "adresata nie zastano, awizowano dnia...", oraz adnotacja o "powtórnym awizowaniu w dniu..." na stronie adresowej koperty nie jest wystarczające dla uznania skutecznego doręczenia pisma. Organ prowadzący postępowanie musi dysponować niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi zawiadomienie adresata o przesyłce, pozostawieniu jej w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas a z akt musi też jednoznacznie wynikać gdzie to zawiadomienie zostało umieszczone (prawidłowości doręczenia nie można domniemywać).
W przedmiotowej sprawie organ wojewódzki badający akta sprawy ustalił, iż były dwa awiza w określonych terminach z czego wyprowadził wniosek, iż termin do wniesienia odwołania od decyzji upłynął z dniem 9.05.2008r. Umknęło jednak jego uwadze, iż organ I instancji mimo adnotacji pocztowej dokonywał jeszcze doręczenia skarżącemu przy pomocy Straży Miejskiej do której zwrócił się o to pismem. I tak jak podniesiono w skardze, doręczenia dorosłemu domownikowi skarżącego dokonali funkcjonariusze Straży w dniu 2.07.2008r. (vide potwierdzenie odbioru na kserokopii decyzji oraz pismo Straży Miejskiej skierowane do PINB). Przy takim stanie faktycznym, gdy skarżący twierdzi, że nie otrzymał żadnego awiza, za datę doręczenia decyzji należało przyjąć niebudzące wątpliwości potwierdzenia odbioru pisma od Straży Miejskiej z datą 2.07.2008r., decydującą o powzięciu wiadomości o decyzji przez skarżącego i tym samym wyznaczającą termin do wniesienia odwołania.
W tym stanie rzeczy skoro wydanie postanowienia nastąpiło z naruszeniem przepisów procesowych, należało uznać, że zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Przy orzekaniu zastosowano art. 152 ustawy.