Uzasadnienie
Starosta (...) decyzją z dnia (...) października 2003r. nr (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A W pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i przyłączami wodociągowym i kanalizacyjnym na działce o nr ewid. (...) w (...). W uzasadnieniu organ wskazał, iż projektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta (...), inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od obowiązujących warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M i P małż. (...) oraz A G, właściciele działek sąsiadujących z inwestycją.
MiPK zarzucili decyzji, iż bez ich zgody zostało udzielone pozwolenie na budowę w granicy, ponadto budynek tak posadowiony zasłoni światło słoneczne w oknach klatki schodowej, jak również ograniczy dostęp światła do drzew i krzewów owocowych.
A G zarzuciła decyzji niezgodność z § 12 ust. 3 pkt 1 b rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002, Nr 75, poz.690 ze zm.), stanowiącym, iż budynek bez otworów okiennych i drzwiowych winien być zlokalizowany w odległości 3m od granicy działki. zarzuca decyzji wydanie pozwolenia na budowę bez jej zgody oraz bez rozpatrzenia interesów osób trzecich. Działka odwołującej się jest działką uprawną, która służy rodzinie odwołującej się do celów rekreacyjnych. Posadowienie budynku zacieni większość obszaru jej działki co wpłynie niekorzystnie na rosnące na niej warzywa i owoce.
Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) grudnia 2003r. nr (...) po rozpatrzeniu odwołań utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestor A W uzyskała w trybie określonym w art. 9 Prawa budowlanego zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na umożliwieniu inwestorowi lokalizacji ścian szczytowych budynku mieszkalnego w granicy działek sąsiednich oraz części garażowej w odległości 1,5m od granicy działki nr (...). Udzielone odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie takiego zagrożenia nie stwierdził.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących uciążliwości związanych z lokalizacją ww. budynku mieszkalnego przy granicy działek sąsiednich, zdaniem organu odwoławczego realizacja omawianej inwestycji nie spowoduje nadmiernej uciążliwości dla właścicieli sąsiednich działek, gdyż budynek mieszkalny z garażem nie jest zaliczany do obiektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym jego realizacja nie będzie stanowić uciążliwości dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli M i P K oraz A G. Zarzucili w niej naruszenie art. 35 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie ich sprzeciwów wobec budowy budynku na granicy działek stanowiących ich własność.
Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu podali, iż budynek na granicy działek zasłoni okno klatki schodowej w mieszkaniu skarżących małż. K oraz ograniczy dostęp światła do ogrodu warzywnego, drzew i krzewów owocowych, a nadto samochód wjeżdżający do garażu będzie zatruwał rośliny rosnące wzdłuż granicy. Ponadto biegnące pod działką skarżącej A G rury wodociągowe uniemożliwią budowę na jej działce.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty tylko na podstawie kryterium zgodności z prawem. Nie może natomiast kierować się względami słuszności czy też celowości. Uchylenie decyzji administracyjnej lub stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w razie wykrycia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego bądź procesowego, mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądu wydanie pozwolenia na budowę nastąpiło zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./, zaś zatwierdzony projekt budowlany odpowiadał warunkom wskazanym w art. 34 ust. 3 tej ustawy. Projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem wraz z instalacjami wewnętrznymi, na budowę którego udzielono pozwolenia zaskarżoną decyzją, zlokalizowany jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową i odpowiada wymogom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej dla tej inwestycji.
Nadto inwestorka legitymowała się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestorka uzyskała zgodę na odstępstwo od § 12 ust. 3 pkt 1b ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury umożliwiające jej lokalizację przedmiotowego budynku w granicy działek.
Natomiast ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę, w tym interesów skarżących, polega na zapewnieniu dostępu do drogi publicznej, zabezpieczeniu przed pozbawieniem lub ograniczeniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności. Obejmuje ona również gwarancję należytego dopływu światła dziennego oraz zabezpieczenia przed hałasem, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi, a nadto zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. O naruszeniu tych interesów można mówić jednak tylko wtedy gdy naruszone zostały konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie /wyrok NSA z dnia 25 marca 1983 r. I SA 1513/82 - ONSA 1983 Nr 1 poz. 20/. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia praw osób trzecich /skarżących/ zamierzoną inwestycją budowlaną.
Pozwolenie budowlane w wielu przypadkach zwłaszcza przy intensywnej urbanizacji musi uwzględniać sprzeczne interesy zarówno inwestora jak i właścicieli działek sąsiednich. Granice praw i obowiązków wszystkich stron w postępowaniu administracyjnym, mającym na celu wydanie pozwolenia na budowę określają przepisy Prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy. Poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego pozostają natomiast osobiste poglądy, życzenia i oczekiwania stron co do warunków ich egzystencji w relacji w planowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może być podstawą kwestionowania legalności, to jest zgodności z prawem wydanego pozwolenia na budowę
Zarzuty sformułowane w skardze nie stanowią w ocenie Sądu podstawy do zakwestionowania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Odnosi się to w szczególności do podnoszonego przez skarżących zagadnienia zacienienia ich działek przez przedmiotową inwestycję. Skarżący w konkretnym procesie inwestycyjnym winni być traktowani jako "osoby trzecie" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Zgodnie z tym przepisem tego rodzaju podmiotom przysługuje ochrona w zakresie ich uzasadnionych interesów.
Zauważyć jednak należy, iż w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje sprzeczności z powyższymi wymogami to spowodowane inwestycją dolegliwości dla otoczenia nie mogą być kwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" /por. np. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2001 r. IV SA 2085/98 - nie publ./. Zarówno w Prawie budowlanym z 1994 r. /art. 5 ust. 2 pkt 2b/ jak i w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002, Nr 75, poz.690 ze zm.)w § 13, par. 57 i par. 60 mowa jest jedynie o ochronie w zakresie naturalnego oświetlenia /nasłonecznienia/ pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie zaś o ochronie co do nasłonecznienia działki sąsiadującej z terenem inwestycji.
Dla porządku dodać należy, iż niniejszej sprawy nie dotyczy regulacja zawarte w par. 40 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia. Skoro przepisy wyznaczające legalność procesu inwestycyjnego nie zawierają norm dotyczących nasłonecznienia samej działki sąsiadującej z terenem inwestycji, to nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty skarżących podważające udzielenie w niniejszej sprawie pozwolenia na budowę w oparciu o eksponowanie niekorzystnych - w ocenie skarżących zmian w nasłonecznieniu ich działek i konsekwencji w postaci ograniczenia możliwości wykorzystania dla własnych potrzeb tego gruntu pod uprawę warzyw i owoców.
Generalnie zauważyć trzeba, iż zarzuty skarżących postawione zostały w sposób ogólnikowy, bez jakiegokolwiek odniesienia do przepisów regulujących proces inwestycyjny i wykazania, że konkretne dane zawarte w projekcie budowlanym przepisy te naruszają, bądź też, że nie zachowano sprecyzowanych przez prawo warunków udzielenia pozwolenia na budowę.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 w związku z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) skargi jako bezzasadne należało oddalić.