Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek K. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od części kosztów sądowych.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dodatkowych wyjaśnień wynika, iż K. B. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu renty rodzinnej w wysokości 1 963,39 zł. Posiada dom jednorodzinny o pow. 98,9 m2 we współwłasności z czwórką dzieci, posadowiony na działce o pow. 3,68 ar. Dodatkowo posiada działkę o pow. 4,25 ar, również we współwłasności. Nie wskazała posiadania innego majątku. Wskazała, że jest osobą schorowaną, cierpiącą na schorzenia kręgosłupa wymagające rehabilitacji i przyjmowania leków, ponadto na dolegliwości jamy brzusznej, niewydolność krążenia kończyn dolnych, szumy uszne. Koszty leczenia to około 200-300 zł. Koszty utrzymania domu to 150-250 zł. Posiadane środki pieniężne wystarczają do zaspokojenia podstawowych potrzeb.
W dodatkowym piśmie złożonym ba wezwanie Sądu wskazała, że w domu przy ul. P. mieszka razem z dziećmi, które są dorosłe i prowadzą odrębne gospodarstwa domowe (mają własne rodziny). W ww. domu wnioskodawczyni zajmuje jeden pokój. Stałe miesięczne wydatki to: żywność około 900-1000 zł., leki 200-300 zł., odzież 200-300 zł., domu (opłaty wnioskodawczyni) 150-250 zł., telefon 50 zł. Wnioskodawczyni nie posiada samochodu, nie otrzymuje świadczeń z pomocy społecznej, ani od rodziny i osób trzecich, dodała, że rachunek bankowy, na który wpływa renta wnioskodawczyni jest własnością córki. Dodała, że ma 66 lat.
Do ww. pisma dołączono kopie faktur za leki, kopię decyzji przyznającej rentę, kopię dokumentu PIT, kopie dokumentów poświadczających stan zdrowia.
W sprawie zważono, co następuje.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową K. B. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od części kosztów sądowych. Wnioskodawczyni nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów. Należy zauważyć, że z nadesłanego wniosku i okoliczności sprawy nie wynika by strona była w trudnej sytuacji majątkowej. Wnioskodawczyni utrzymuje się z dochodu w wysokości 1 963,39 zł., przy czym nie ma nikogo na utrzymaniu. Należy również podnieść, że nie jest do końca wiarygodne twierdzenie wnioskodawczyni, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, skoro zamieszkuje razem ze swoimi dziećmi w jednym domu i wspólnie ponoszą koszty utrzymania domu (wnioskodawczyni wskazała, że ponosi tylko "własną" część tych kosztów).
W związku z powyższym należało podać również dane majątkowe tych osób. Ponadto nie można zaliczyć do wydatków koniecznych kosztu 200-300 zł. na odzież. Z doświadczenia życiowego wynika, że koszty te są niższe, a jeżeli nawet strona co miesiąc wydaje ww. kwoty na ubrania, to oznacza, że osoby takiej nie można zaliczyć do osób ubogich, którym środków wystarcza tylko na konieczne potrzeby (żywność, mieszkanie, leki). Na obecnym etapie postępowania jedynym kosztem w sprawie jest wpis sądowy w wysokości 200 zł. i koszt ten może pozostać dla strony jedynym wydatkiem strony w sprawie. Kwota ta znajduje się w zasięgu możliwości finansowych wnioskodawczyni.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.