Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. i M. W. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].06.2008 r., nr [...], znak: [...], odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...].03.2006r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...].01.2006 r., znak: [...] a nakazującej E. i M. W. rozbiórkę budynku letniskowego, wybudowanego w m. M. Gm. Ś. na działce nr [...], bez wymaganego pozwolenia.
E. i M. W. wnosząc o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o rozbiórce budynku letniskowego wskazali na nową okoliczność, jaką ich zdaniem, jest nieprawidłowe zakwalifikowanie obiektu jako domu letniskowego. Ich zdaniem, sporny obiekt nie stanowi budynku letniskowego (brak spełnienia warunków pozwalających na czasowe lub stałe zamieszkiwanie), a stanowi zaplecze techniczne do przechowywania sprzętu.
Jako nowy dowód Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania wskazali m. in. opinię R. D. z dnia [...].04.2008 r.
W odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].06.2008 r., nr [...], odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...].03.2006r., strony wskazały, iż organ wojewódzki niezasadnie przyjął, że "podnoszona przez wnioskodawców okoliczność dotycząca nieprawidłowego zakwalifikowania obiektu posadowionego na działce [...]w m. M. gmina Ś. - nie jest okolicznością nową, nieznaną organowi — w sytuacji gdy wnioskodawcy przedstawili nowy dowód w rozumieniu w/skazanego przepisu z którego wynika, że sporny obiekt nie stanowi budynku letniskowego (brak spełnienia warunków pozwalających na czasowe lub stałe zamieszkiwanie), a stanowi zaplecze techniczne do przechowywania sprzętu"
Badając wskazaną podstawę wznowieniową Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że opinia ta z dnia 19.04.2008 r., nie istniała w dniu wydania decyzji [...] WINB z dnia [...].03.2006 r., więc nie spełnia ona wszystkich warunków ze wskazanej przesłanki wznowieniowej.
Nadto opinia ta nie może być uznana za okoliczność istotną dla sprawy w myśl tegoż przepisu, tzn. taką, która mogłaby prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy niż to nastąpiło badaną decyzją z dnia [...].03.2006 r. Kwestia bowiem kwalifikacji tegoż obiektu była znana i analizowana tak przez organ wydający tą decyzję w dniu [...].03.2006. jak i przez WSA i NSA, orzekające wobec tej decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, ze sprawa była przedmiotem rozpatrywania przez sądy administracyjne Jak wynika z wyroku WSA w Olsztynie z dnia 14.09.2006 r, sygn. akt II SA/Ol 420/06 i wyroku NSA z dnia 07.02.2008 r., sygn. akt II OSK 1935/06), organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowej kwalifikacji przedmiotowej inwestycji.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli E. i M. W. wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem stron naruszono przepisy art. 75 § 1, 77, 78 §1 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego w sprawie.
Zdaniem skarżących, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie zinterpretował plan zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił, rozszerzonego wypisu z autorską interpretacją planu zagospodarowania przestrzennego B. B. -pismo numer GG7320-60/08 z dnia 03.07.2008 roku i nie dopuścił dowodu w postaci wypisu z rejestru gruntów wydanego przez Starostwo Powiatowe w O. z dnia [...].07.2008 roku.
Ponadto.zdaniem skarżących, nie zastosowano w sprawie art. 48 ust. 1-3 prawa budowlanego wprowadzonego ustawą z dnia 27 marca 2003 o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718) przewidującego procedurę legalizacji takich obiektów pod warunkiem spełnienia wymogów z ust.2 i 3 tego artykułu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na podstawie zaś art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Sprawa samowoli budowlanej była przedmiotem oceny sądów administracyjnych w wyniku złożonych przez E. i M. W. skarg, które były oddalane.
Ostatnim wyrokiem był wyrok NSA z dnia 7 lutego 2008r. oddalający skargę kasacyjną na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 września 2006r.
Zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Jak wynika z w/w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 14.09.2006 r., sygn. akt II SA/Ol 420/06 i wyroku NSA z dnia 07.02.2008 r., sygn. akt II OSK 1935/06), których wskazania są wiążące w przedmiotowej sprawie, organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowej kwalifikacji przedmiotowej inwestycji.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przeprowadzona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena ustaleń dokonanych w sprawie przez organ nadzoru budowlanego, jak też wynikających z tych ustaleń wniosków prowadzących do określonego w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcia jest wyczerpująca, logiczna i przekonująca. Sąd pierwszej instancji w niewadliwy sposób wykazał, że orzeczenie administracyjne wydane w niniejszej sprawie jest wynikiem prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego.
Zdaniem też Sądu prawidłowo organy ustaliły, iż legalizacja w odniesieniu do przedmiotowego obiektu nie jest możliwa z uwagi na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak więc podnoszona przez strony kwestia możliwości zastosowania w sprawie art. 48 ust. 1-3 prawa budowlanego wprowadzonego ustawą z dnia 27 marca 2003 o zmianie ustawy -Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw nie może mieć zastosowania.
Dodatkowo należy podnieść, że opinia z dnia 19.04.2008r, nie istniała w dniu wydania decyzji [...] WINB z dnia [...].03.2006 r., więc nie spełniała ona wszystkich warunków ze wskazanej przesłanki wznowieńiowej. Nadto opinia ta nie mogła być uznana za okoliczność istotną dla sprawy w myśl tegoż przepisu, tzn. taką która mogłaby prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy niż to nastąpiło badaną decyzją z dnia [...].03.2006 r. Kwestia bowiem kwalifikacji tegoż obiektu była znana i analizowana tak przez organ wydający tą decyzję w dniu [...].03.2006, jak i przez WSA i NSA, orzekające wobec tej decyzji (por. uzasadnienie do wyroku WSA w Olsztynie z dnia 14.09.2006 r., sygn. akt II SA/Ol 420/06 i wyroku NSA z dnia 07.02.2008 r., sygn. akt II OSK 1935/06)
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.