Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2004 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, o rozpatrzeniu odwołania W. R., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1998 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. R. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego, przyłączy wodno-kanalizacyjnego, energetycznego i gazowego oraz wewnętrznej instalacji gazowej na działce nr [...], położonej przy Pl. W. w I..
W uzasadnieniu organ wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 września 2003 r. sygn. akt IV SA 4309/01 uchylił poprzednią decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2001 r., znak: [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1998 r. w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę.
Rozpatrując sprawę ponownie Wojewoda [...] wyznaczył w dniu [...] kwietnia 2004 r. rozprawę administracyjną, wzywając zainteresowane strony, celem złożenia wyjaśnień, dokumentów oraz innych dowodów w sprawie.
Na rozprawę powyższą nie stawił się inwestor W. R., który jedynie pisemnie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, co do złożenia przez niego wniosku o pozwolenie na budowę w dniu [...] maja 1998 r.
Starosta Powiatowy w [...] na żądanie Wojewody [...] przesłał uwierzytelnioną kserokopię jednej ze stron książki korespondencyjnej za rok 1998 od nr 2641 do nr 2650. Pod nr 2646 znajduje się data złożenia wniosku w dniu [...] maja 1998 r., choć sam wniosek nosi datę [...] maja 1998 r.
Mając na uwadze powyższą okoliczność organy uznały, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1998 r. nr [...] udzielająca pozwolenia na budowę, została wydana w oparciu o nieważną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co stanowi rażące naruszenie art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, skutkujące stwierdzeniem nieważności takiej decyzji.
Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wniósł W. R., domagając się jej uchylenia, zarzucił organom nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających wpływ na wydanie decyzji "oraz naruszenie istotnych praw i interesu skarżącego poprzez nie uznanie, iż skarżący wybudował pawilon handlowy na podstawie prawomocnej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1998 r.".
Zdaniem skarżącego Wojewoda [...] mimo wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób dostateczny nie rozwiał wątpliwości co do rzeczywistej daty złożenia wniosku o pozwolenie na budowę i nie przesłuchał na tę okoliczność pracowników Starostwa przyjmujących wniosek, ani też K. K., który również w dniu [...] maja 1998 r. składał analogiczny wniosek.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Postępowanie nadzorcze przeprowadzone przez organy po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2003 r. w sprawie IV SA 4309/01 miało na celu ustalenie rzeczywistej daty złożenia przez W. R. wniosku o pozwolenie na budowę.
Wojewoda [...] w dniu [...] kwietnia 2004 r. wezwał zainteresowanych do stawienia się na rozprawę administracyjną w dniu [...] kwietnia 2004 r., zakreślając jednocześnie termin do [...].04.2004 r. na złożenie wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów w sprawie. Na rozprawę wezwany został również K. K. wskazany przez skarżącego jako świadek złożenia przez niego wniosku w dniu [...].05.1998 r. Pomimo prawidłowych wezwań ani skarżący, ani K. K. nie stawili się na termin rozprawy administracyjnej, zaś pismem z dnia [...].04.2004 r. W. R. ponownie podtrzymał stanowisko o złożeniu wniosku w dniu [...].05.1998 r.
Z uwierzytelnionej kserokopii strony książki korespondencyjnej za rok 1998 od nr 2641 do nr 2650 nadesłanej przez Starostwo Powiatowe w [...] wynika, iż pod pozycją nr 2646 znajduje się zapis o złożeniu w dniu [...].05.1998 r. wniosku K. i W. R. o wydanie pozwolenia na budowę pawilonu handlowego w I. przy Pl. W., noszącego datę [...].05.1998 r.
Datę złożenia wniosku potwierdza prezentata Urzędu Rejonowego w [...] wskazująca datę wpływu jako [...].05.1998 r., a także sama treść decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nr [...] wskazująca, iż rozstrzygnięcie zapadło "po zapoznaniu się z wnioskiem W. R. z dnia [...].05.1998 r.".
Powyższa uwierzytelniona kserokopia księgi korespondencyjnej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, stanowiący dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Co prawda art. 76 § 3 kpa nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu, o którym mowa w art. 76 § 1 kpa, jednak skarżący pomimo spoczywającym na nim ciężarze wskazanie innych faktów, z których wywodzi dla siebie określone skutki prawne, z dowodu tego zrezygnował nie stawiając się na rozprawie administracyjnej w dniu [...].04.2004 r. i nie składając wniosków w zakreślonym przez organ terminie.
Jak wyjaśnił to organ I instancji, na rozprawę administracyjną nie stawił się także K. K., ani też nie przedstawił swoje stanowisko w sprawie, zaś osoba, która przyjmowała wniosek, nie jest już pracownikiem tego urzędu.
Wydana przez Burmistrza Gminy i Miasta w I. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określała w pkt 5 datę ważności do dnia [...].05.1998 r. Wydanie więc przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] decyzji o pozwoleniu na budowę po utracie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi rażące naruszenie art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który stanowi, iż pozwolenie budowlane może być udzielone jedynie temu, kto wniosek w tym przedmiocie złożył w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Należy więc podzielić ocenę prawną dokonaną przez organy obu instancji, iż omówiona sytuacja wyczerpuje przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi należy podkreślić, iż wbrew obawom skarżącego, stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie oznacza, iż inwestor zrealizował budowę bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego taka inwestycja nie może być uznana za zrealizowaną w warunkach samowoli budowlanej, skoro, co nie budzi wątpliwości, w dacie rozpoczęcia robót budowlanych W. R. legitymował się ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.
Z tych wszystkich względów, skoro zarzuty skargi nie odniosły zamierzonego skutku, a zatwierdzona decyzja w ocenie Sądu prawa nie narusza, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).