Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej GINB, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r., Nr [...], którą odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2005 r., znak: [...], o nakazie M. T. rozbiórki budynku gospodarczego o wymiarach 5,85x,90 m, wybudowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w S..
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 840/06 (prawomocnym od dnia 10 października 2006 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...]. W dniu 20 lutego 2007 r. M. T.wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej nakazu rozbiórki ww. budynku, podnosząc, że organy administracyjne oparły się na błędnych ustaleniach, iż budynek ten powstał w 1997 r. Inwestroka przedstawiła nowe dowody, tj. rachunki i mapę, które w jej ocenie nie były znane organom, a świadczyły o wybudowaniu przedmiotowego budynku w 1994 roku. Ponadto wskazała, że w trakcie zwykłego postępowania w odwołaniu podnosiła, iż w 1997 roku zrealizowała jedynie elewację zewnętrzną budynku. Reszta budynku została zrealizowana w 1994 r.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że ww. wniosek oparty jest na przesłance wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie organu z wniosku wynika, że M. T. omyłkowo podała do protokołu kontroli (z dnia 22 lipca 2005 r.) rok 1997, jako datę budowy. Powołując się na treść art. 148 § 1 k.p.a., organ I instancji przyjął, że o dacie wybudowania przedmiotowego obiektu wnioskodawczyni - jako uczestnik postępowania - wiedziała w dniu 22 lipca 2005 r., a w tej dacie nie zapadło jeszcze żadne rozstrzygnięcie w sprawie. Kwestia wcześniejszej daty wybudowania obiektu podnoszona była również w odwołaniu od decyzji rozbiórkowej.
Okoliczność ta nie może być uznawana za nieznaną organom w dniu wydania decyzji, co oznacza, że wniosek o wznowienie postępowania M. T. złożyła z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a., co stanowi przeszkodę uniemożliwiającą formalne wznowienie postępowania i rozpatrzenie wniosku pod względem merytorycznym.
W dniu 27 lipca 2007 r. M. T. złożyła odwołanie od ww. decyzji, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 402/10, GINB postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], przywrócił termin do wniesienia odwołania.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na okoliczność zrealizowania budynku w 1994 r., a nie - jak ustaliły organy nadzoru budowlanego - w 1997 r., skarżąca podniosła już w odwołaniu z dnia 16 grudnia 2005 r. od decyzji rozbiórkowej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.. W jego ocenie o rzekomo błędnym ustaleniu daty realizacji spornej inwestycji skarżąca wiedziała co najmniej od dnia 16 grudnia 2005 r., tj. od daty wniesienia odwołania. Ponadto decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o utrzymaniu w mocy decyzji rozbiórkowej organu I instancji została doręczona M. T. w dniu 3 marca 2006 r. W ocenie organu II instancji, M. T. wniosek o wznowienie postępowania oparła o tę samą okoliczność, na którą wskazywała w ww. odwołaniu, tj. na błędne ustalenia organu nadzoru budowlanego, że sporny obiekt budowlany został wzniesiony w 1997 r., podczas gdy rzeczywista data jego budowy to rok 1994. A zatem w jego ocenie, mając na względzie treść art. 148 § 1 k.p.a., wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem terminu, ponieważ miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania należałoby liczyć od dnia doręczenia skarżącej tej decyzji (Nr [...]).
W związku z ww. ustaleniami, organ II instancji wskazał, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął M. T. w dniu 2 kwietnia 2006 r., a przedmiotowy wniosek został złożony w dniu 14 lutego 2007 r. Oznacza to, że wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Odnosząc się natomiast do podniesionych w odwołaniu M. T. zarzutów i kwestii stwierdził, że nie mają one wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. T., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji GINB oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej, jak również jej pełnomocnikowi, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań, przy założeniu iż pełnomocnictwo dołączone do skargi na postanowienie GINB z dnia 21 lipca 2008 r. obejmowało również prawo do reprezentowania Skarżącej w postępowaniu administracyjnym w sprawie wniosku o wznowienie postępowania.
W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja, a także decyzja ją poprzedzająca nie odpowiadają prawu, jednakże z innych przyczyn niż zostało to wskazane w skardze. Naruszono bowiem art. 149 § 3, 148 § 1 k.p.a. wadliwie wskazując też jako podstawę wznowienia postępowania nowe okoliczności sprawy, gdy tymczasem we wniosku jako podstawę wznowienia wskazano nowe dowody nieznane organowi w czasie orzekania.
Odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 k.p.a. następuje wtedy, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne albo gdy uchybiono wymaganiom formalnym. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji.
Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. bądź niezachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 k.p.a. bez wnikania w materię sprawy na tym etapie postępowania.
W sprawie kontrolowanej przez Sąd Wojewódzki podstawą odmowy wznowienia postępowania było niedochowanie przez wnioskodawczynię terminu do wniesienia podania o wznowienia postępowania określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Organy administracji doszły bowiem do wniosku, iż w podaniu tym wskazano jako nową okoliczność to, że samowolnej budowy budynku gospodarczego dokonano w roku 1994, a nie, jak przyjęto to w decyzji kończącej postępowanie zwykłe, w 1997 r. Kwestia ta zaś była już przedmiotem ocen organów w postępowaniu zwykłym, podnoszono ją też w odwołaniu od decyzji wydanej w tym postępowaniu, a zatem termin do złożenia wniosku upływał, zdaniem organów, najpóźniej w miesiąc po otrzymaniu przez wnioskodawczynię decyzji ostatecznej kończącej postępowanie zwykłe.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego, organy obu instancji błędnie zidentyfikowały przyczynę podaną we wniosku o wznowienie postępowania. Wnioskodawczyni przedstawiła bowiem jako przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie nową okoliczność, a nowe dowody (kserokopie rachunków za robociznę i materiały), które nie były znane organom orzekającym w postępowaniu zwykłym.
Przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może zaś dotyczyć zarówno nowych okoliczności, jak i nowych dowodów. Jeżeli wnioskodawca powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przedstawia dokumenty dotyczące przedmiotu rozstrzygniętej sprawy, jako dowody istniejące w chwili orzekania, lecz nieznane organowi, które mogą wpłynąć na ocenę zaszłych zdarzeń, należy ocenić je w postępowaniu wznowionym.
Wobec powyższego organ I instancji ponownie dokona oceny formalnych warunków wznowienia postępowania przez ustalenie dochowania terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., przyjmując jako początek biegu terminu datę ujawnienia dowodów przedłożonych następnie przez skarżącą. W razie braku przeszkód formalnych, organ wznowi i przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem okoliczności faktycznych i podstaw prawnych obowiązujących w dacie podejmowania decyzji kończącej postępowanie wznowione, szczególnie, że z protokołu będącego podstawą uznania, że budynek powstał w 1997 r. wynikać też może, że w istocie powstał on wcześniej, a zakończony został - jak twierdzi skarżąca - przez wykonanie elewacji w 1997 r. Kwestia ta może zostać jednakże dopiero przeanalizowana i oceniona przez organy dopiero po przeprowadzeniu postępowania merytorycznie rozstrzygającego sprawę.
Mając wskazane wyżej okoliczności na uwadze, rozważanie kwestii podnoszonych w skardze, nie okazało się uzasadnione i niezbędne, pozostają one bowiem bez wpływu na rozstrzygnięcie Sądu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy. Koszty zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a.