Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, po rozpatrzeniu wniosku A. K. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] ([...]), którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] ([...]) zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej Zakładowi Energetycznemu w B. pozwolenia na budowę linii napowietrznych SN 15 kV i NN oraz sześciu stacji transformatorowych słupowych STS a-20/250 w miejscowości D., gm. J. W uzasadnieniu organ powtórzył argumentację przedstawioną w decyzji pierwszoinstancyjnej podnosząc, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia praw właścicielskich A. K., jak również nie naruszono art. 7,77 i 80 kpa.
Postępowanie zostało przeprowadzone stosownie do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 29 września 2006r. (sygn. akt. VII SA/Wa 744/06) uchylił uprzednie rozstrzygnięcia organów w tej sprawie i wskazał na konieczność odebrania zeznań świadków na okoliczność, czy w dacie wydania przedmiotowej decyzji inwestor uzyskał zgodę ówczesnego właściciela działki nr [...] - do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawie zeznań świadków organ ustalił, że w tym czasie, bez zgody właścicieli działek, nie były realizowane żadne urządzenia elektroenergetyczne, a więc zgoda właściciela działki nr ew. [...] także musiała być udzielona (zaznania R. D., Z. K., B. S., H. P.). Pozostali świadkowie nie pamiętali okoliczności towarzyszących realizacji spornej inwestycji (zeznania Z. P. i W. M.) bądź byli nieosiągalni (J. P).
Organ nie podzielił zarzutów A. K. co do stronniczości, braku wiedzy i pamięci świadków w badanym zakresie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności organ stwierdził, że kontrolowana ponownie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ nie dopatrzył się również, aby ww. decyzja była obarczona inną wadą, określoną w art. 156 § 1 kpa.
W skardze na powyższą decyzję A. K. podniosła, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ograniczył wskazany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązek zebrania i wnikliwego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jedynie do uzyskania oświadczeń kilku świadków.
W ocenie skarżącej, z uzasadnienia ww. wyroku wynika jednoznacznie, że brak podjęcia przez organ próby uzyskania oświadczeń świadków był tylko jednym z przykładów zaniechania zebrania całości materiału dowodowego. Organ błędnie zatem przyjął, że zebranie ww. oświadczeń będzie równoznaczne ze spełnieniem wytycznych Sądu.
A. K. podniosła również, że organ w ogóle nie zajął stanowiska co do kwestii podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy tj. gotowości złożenia przez poprzedniego właściciela działki nr [...] notarialnie potwierdzonego oświadczenia o braku wyrażenia zgody na zrealizowanie spornej inwestycji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271) dalej ppsa.
Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza art. 153 ppsa.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...], którą organ ten odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej pozwolenia na budowę ww. inwestycji, między innymi, na działce nr ew. [...] w D. Jak wynika z akt sprawy, A. K. domagała się stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] podnosząc, że decyzja ta zapadła z rażącym naruszeniem art. 29 ust 5 ustawy z dnia 24 października 1974r. - prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), bowiem inwestor nie dysponował zgodą właściciela działki na cele budowlane
Kontrolowane decyzje zapadły po ponownym rozpoznaniu sprawy, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2006r. (sygn. akt. VII SA/Wa 744/06), który uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].
W tym miejscu wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem zarówno sąd jak i organ zobowiązany jest zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu orzeczenia. W zakresie oceny prawnej mieści się zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie stosowania prawa, jak i wyjaśnienie dlaczego stosowanie to zostało w danym przypadku uznane przez sąd za błędne, jak również jakie - zdaniem sądu - zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych winny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu odpowiadało prawu (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998r II SA 1560/07, LEX nr 4916, wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999r, IV SA 1177/97, LEX nr 47301).
W uzasadnieniu ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że organ winien wziąć pod uwagę pismo Zakładu Energetycznego B. S.A. z dnia 20 października 2005r., w którym poinformowano, że w sprawie mogą być pomocne zeznania osób biorących udział w projektowaniu ww. inwestycji oraz dokonujących uzgodnień i nakazał przeprowadzenie stosownego postępowania w tym zakresie.
Sąd stwierdził również, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego miał obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co oznacza, że niezależnie od odebrania zeznań ww. świadków, organ zobowiązany był przeprowadzić ponownie szerokie postępowanie dowodowe, zgodnie z zasadami o których mowa w art. 7, 77, 80 kpa.
Z przywołanych przez Sąd przepisów wynika bowiem obowiązek organów do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych, zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (vide wyrok NSA z dnia 29 września 1997r, sygn. akt I SA/Wr 700/97).
Wprawdzie organ, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, przeprowadził dowód z przesłuchania ww. świadków, to jednak ograniczając się tylko do tego jednego dowodu, nie dopełnił obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności i zgromadzenia całego materiału dowodowego.
Niewątpliwie dowodem w sprawie, podlegającym ocenie organu, winno być również oświadczenie poprzedniego właściciela działki nr [...] o braku wyrażenia zgody na zrealizowanie spornej inwestycji, co podnosiła skarżąca zarówno we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i w skardze.
W związku z powyższym, obowiązkiem organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu. Przy czym organ winien mieć też na uwadze, że zgodnie z treścią art. 75 § 1 kpa, za dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
W świetle poczynionych ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I i II sentencji.