Uzasadnienie
W dniu 3 listopada 2014 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu D. Z. prawo pomocy m.in. poprzez przyznanie adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie na pełnomocnika wyznaczyła adwokata A. S. W dniu 19 marca 2015 r. zapadł wyrok oddalający skargę D. Z. w niniejszej sprawie.
W dniu 1 października ubr., uzupełniony w dniu 25 listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. We wniosku pełnomocnik zawarł oświadczenie co do tego, że udzielona pomoc prawna nie została pokryta w całości lub w jakiejkolwiek części.
W sprawie zważono, co następuje.
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku adwokatów regulacje powyższe zawarte są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w tego typu sprawach wynosi zgodnie z pkt 1 – 240 zł.
W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, o czym stanowi § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia.
Z uwagi na okoliczność, iż pełnomocnik został ustanowiony na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego przyznano koszty zastępstwa procesowego w wysokości 50% stawki minimalnej, podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług, na podstawie art. 250 p.p.s.a. i art. 268 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) w zw. z § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia w zakresie sporządzenia opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie należy wskazać, że nie przyznano kosztów zastępstwa procesowego za reprezentowanie skarżącego przez sądem I instancji, gdyż z akt sprawy wynika, że w tym zakresie pełnomocnik z urzędu zapoznał się jedynie z aktami sprawy. Pełnomocnik nie sporządził żadnego pisma procesowego precyzujące stanowisko strony skarżącej, nie reprezentował też skarżącego na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku. Z tych względów uznano, że wynagrodzenie należy się jedynie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Z powyższych względów postanowiono na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.