Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek D. Ł. w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku przedstawił swoją sytuację rodzinną, majątkową, finansową i życiową.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a).
Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawca wykazał w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i córką. Wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 3.150 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się wynagrodzenie uzyskiwane przez wnioskodawcę z tytułu umowy o pracę w wysokości 2150 złotych oraz renta uzyskiwana przez małżonkę w wysokości 1.000 złotych. Wnioskodawca oświadczył, że posiada dom o pow. 136 m².
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podkreślił, iż małżonka choruje na stwardnienie rozsiane, ma przyznaną I grupę inwalidzką. Ze względu na stan zdrowia, który stale się pogarsza, nie pracuje. Ma ogromne problemy z poruszaniem się i wymaga pomocy najbliższych. Wnioskodawca wskazał, że małżonka nie została objęta programem refundacji leku opłacanego przez NFZ. Wobec tego na zakup leków dla żony nie podlegających refundacji ponoszą miesięcznie kwotę w wysokości ok. 600,00 złotych. Wnioskodawca wyjaśnił, że córka nie pracuje, jest studentką studiów dziennych na Uniwersytecie [...]. Podał, że sprawuje także opiekę nad matką.
Wnioskodawca wyszczególnił, że ponoszą miesięcznie z małżonką następujące wydatki tj. opłatę za gaz (ogrzewanie, woda) w wysokości 400,00 złotych, opłatę za energię elektryczną w wysokości 100,00 złotych, opłatę za wodę miejską w wysokości 70,00 złotych, wywóz szamba w wysokości 170,00 złotych, leki małżonki 600,00 złotych, bilety 50,00 złotych, ochrona, wywóz śmieci 100,00 złotych, zakup paliwa na dojazd do pracy -200,00 złotych. Wskazał, że na pozostałe wydatki niezbędne do koniecznego utrzymania (zakup żywności, ubrań itp.) wydają kwotę w wysokości ok. 1.400,00 złotych miesięcznie.
Mając na względzie powyższe dane, a w szczególności trudną sytuację wnioskodawcy związaną z poważną chorobą jego żony i koszty ponoszone na jej leki i leczenie uznano, że kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Stwierdzono, że sytuacja materialna wnioskodawcy w jakiej się znajduje, nie pozwala mu na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu dla siebie i rodziny.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.