Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenie kosztów związanych z usunięciem pojazdu.
Powyższą decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia 19 maja 2016 r. znak: [...] mocą której skarżący oraz H. P. zostali solidarnie zobowiązani do uiszczenia ustalonych ww. decyzją kosztów usunięcia pojazdu w wysokości 478 zł..
Skarżący w uzasadnieniu wniosku wskazał, że uiszczenie ww. kwoty spowoduje, powstanie szkody, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia z uwagi na rażącą wysokość nałożonej kary oraz na fakt rażących uchybień procesowych organów obu instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przy czym zauważyć należy, iż w omawianym przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Należy też wskazać, że z konstrukcji normy prawnej art. 61 § 3 ww. ustawy wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w tym przepisie.
W ocenie Sądu skarżący nienależycie uzasadnił swój wniosek, ponieważ wskazane w nim okoliczność nie są wystarczające do uznania, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji została spełniona dyspozycja art. 61 § 3 p.p.s.a. W sprawie trudno dopatrzeć się by mogło dojść do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że w sprawie dojdzie do powstania szkody, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia z uwagi rażącą wysokość nałożonej kary oraz na fakt rażących uchybień procesowych organów obu instancji.
Sąd nie zgadza się z powyższymi argumentami, podnosząc przy tym, że są one bardzo ogólnikowe. Zgodzić się należy, że samo nałożenie obowiązku uiszczenia kwoty 478 zł., rodzi po stronie zobowiązanej do jej uiszczenia powstanie szkody. Jednakże aby taka szkoda mogła stanowić podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji musi dla zobowiązanego być znaczna. W niniejszej sprawie strona nie podała argumentów, które mogłyby wskazywać na znaczny charakter szkody. Nałożona kwota - pamiętać należy, że została nałożona solidarnie na dwie osoby - bez wskazania konkretnych argumentów wskazujących na czym znaczny charakter ww. szkody miałby polegać, nie może prowadzić do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd nie dopatrzył się by uiszczenie kwoty 239 zł (478/2), mogło spowodować znaczną szkodę. Również uiszczenie ww. kwoty przez zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej nie spowoduje powstania trudnych do odwrócenia skutków. Kwota ta przy uchyleniu zaskarżonej decyzji podlega zwrotowi, sytuacja jest zatem odwracalna. Powyższe oznacza, że strona skarżąca nie wskazała w istocie na możliwość pojawienia się niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy na trudne do odwrócenia skutki.
Pamiętać należy, że zagrożenie wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danej decyzji musi być realne i poparte rzeczowymi dowodami źródłowymi. Strona na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Brak wskazania tej szkody i jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku.
Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.