Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. ([...]) umorzył postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia ma budowę dla inwestycji pn. " Budowa węzła drogowego na przecięciu drogi krajowej nr [...] – [...] z ulicą [...] w [...], odcinek km [...] +[...] – [...] +[...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej – obiekty budowane kategorii XXV, XXVIII i XXVI oraz nadał rygor natychmiastowej wykonalności.
Rozpatrując odwołanie od w/w decyzji wniesione przez M.G. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przytoczył treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz przypomniał, że skarżący w treści odwołania od w/w decyzji wskazał, że działki o numerach ewid. [...], [...] i [...] stanowią jego własność.
W związku z tym, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia [...] maja 2010r. wezwał M.G. do dostarczenia w terminie 7 dni dokumentów potwierdzających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji oraz map ewidencyjnych z uwidocznionym położeniem nieruchomości odwołującego się względem inwestycji objętej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010r. nr [...].
Organ odwoławczy wskazał również, iż M.G. został pouczony o tym, że w przypadku bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego w piśmie z dnia [...] maja 2010r. sprawa zostanie rozpatrzona w oparciu o posiadany materiał dowodowy.
Ponieważ M.G. nie udzielił odpowiedzi na w/w pismo dlatego też, umorzenie postępowania odwoławczego było uzasadnione.
Podmiot, który wywodzi swoje prawa z normy zawartej w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego winien bowiem wylegitymować się tytułem prawnym do nieruchomości, którą dysponuje, wskazać że znajduje się ona w bezpośrednim sąsiedztwie spornej inwestycji oraz zgodnie z subiektywnym przekonaniem wykazać, że dana inwestycja może wywołać wpływ na jego nieruchomość.
Z uwagi na powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że M.G. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym od wydanej w I instancji decyzji z dnia [...] marca 2010r. nr [...].
W związku z tym, że rozstrzygnięcie GINB-u zapadło z przyczyn formalnych organ odwoławczy nie mógł ustosunkować się do rozpatrywanych zarzutów dotyczących w/w decyzji z dnia [...] marca 2010r.(wydanej przez Wojewodę [...]).
Skargę na rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł M.G. zarzucając jej naruszenie przepisów Kpa w stopniu mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
- 1) art. 7 Kpa. w związku z art. 75 § 1 Kpa i art. 107 § 1 i § 3 Kpa. poprzez nieustaleni dokładnego stanu faktycznego sprawy, niezebranie dowodów stanowiących podstawę do merytorycznego jej rozstrzygnięcia oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji,
- 2) art. 138 § 1 pkt 3 Kpa w zw. z art. 105 Kpa z powodu umorzenia postępowania odwoławczego podczas gdy sprawa wymaga rozpatrzenia co do jej istoty.
Powołując się na powyższe skarżący wniósł o
- 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego do ponownego rozstrzygnięcia,
- 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w/g. norm przypisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Sąd zważył co następuje
Przepis art. 138 § 1 pkt 3 Kpa który Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał jako podstawę swojego rozstrzygnięcia przewiduje, iż organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się jednak, że przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy umorzenia postępowania odwoławczego.
Taką podstawą stanowi przepis art. 105 § 1 Kpa, zgodnie z którym organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe.
Owa bezprzedmiotowość zachodzi wtedy kiedy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła taki charakter w jego toku. Inaczej mówiąc gdy organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
W postępowaniu odwoławczym przesłanka bezprzedmiotowości nastąpi także wówczas kiedy okaże się, że odwołanie zostało cofnięte (art. 137 Kpa) jak i wtedy w toku postępowania odwoławczego okaże się, że odwołujący się nie jest stroną (art. 127 § 1 Kpa).
W sprawie niniejszej powodem podjęcia kwestionowanej decyzji był brak wykonania przez skarżącego obowiązku nałożonego pismem z dnia [...] maja 2010r. Tak przynajmniej wynika to z uzasadnienia tejże decyzji skarżący zobligowany został do przedłożenia dokumentów potwierdzających tytuł prawny do nieruchomości wymienionych przez niego w odwołaniu, a które jego zdaniem stanowią jego własność. Chodzi tu o trzy działki oznaczone numerami [...],[...] i [...].
Oprócz tego obowiązek określony pismem z dnia [...] maja 2010r. dotyczył konieczności dostarczenia map ewidencyjnych, które wskazywałyby położenie nieruchomości skarżącego względem inwestycji objętej decyzją Wojewody [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę (nr [...] z dnia [...] marca 2010r.).
Brak wykonania powyższych obowiązków był jedynym powodem umorzenia postępowania odwoławczego co oznacza, iż na etapie podejmowania decyzji drugoinstancyjnej organ odwoławczy nie dysponował danymi, których zażądał od skarżącego.
Z treści odpowiedzi na skargę wynika jednak, iż nałożenie na skarżącego obowiązków wymienionych w piśmie z dnia [...] maja 2010r. było całkowicie zbędne, albowiem organ w istocie dysponował danymi których żądał. Stwierdza przecież (k. 2 odpowiedzi na skargę), że akta sprawy organu wojewódzkiego potwierdzały, że na działce o numerze [...] inwestor zlokalizował część podziemnych zbiorników retencyjnych, jednakże właścicielem tejże działki jest Skarb Państwa, nie zaś skarżący M.G. Jeśli chodzi natomiast o działkę oznaczoną numerem [...], to wprawdzie M.G. jest jej współwłaścicielem, jednakże nie będzie ona w obszarze oddziaływania inwestycji, ani nie została zajęta przez inwestora na budowę infrastruktury.
Z kolei działka o numerze [...] została podzielona (decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009r. – [...]) i obecnie nie istnieje.
Co jednak charakterystyczne organ nie wypowiada się w ogóle na temat pozostałej części dawnej działki nr [...] tj. działki oznaczonej obecnie numerem [...].
Powyższe oznacza iż umorzenie postępowania li tylko z powodu nie wykonania obowiązków nałożonych na skarżącego było fikcją, która nie znajduje potwierdzenia w treści przytoczonej po części odpowiedzi na skargę.
Należy również zauważyć, że owa odpowiedź oraz argumenty w niej przedstawione nie mogą być swoistą konsolidacją podjętego rozstrzygnięcia oraz jego uzasadnienia.
Ocenie Sądu podlega bowiem kwestionowana decyzja oraz jej uzasadnienie nie zaś pisma organu, które nie mają waloru rozstrzygnięcia.
Z powyższych względów skargę uznać należy za zasadną w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Niejako na marginesie poczynionych rozważań przypomnieć należy, iż fakt że dana nieruchomość gruntowa podzielona została na kilka działek, bądź też kilka działek połączonych zostaje w jedną nieruchomość nie stanowi o tym, że każda działka staje się samodzielną nieruchomością.
Z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (zob. jej art. 95,101) wynika np., że pojęcie nieruchomości nie jest tożsame z pojęciem działki, a zatem każda nieruchomość może składać się z jednej bądź z kilku działek.
Organ odwoławczy mając położenie nieruchomości skarżącego mógł więc ustalić czy znajdują się one w obszarze oddziaływania inwestycji (obiektu), nie mógł natomiast umorzyć postępowania z tej przyczyny, że rzekomo położenia tego nie znał.
Podstawa rozstrzygnięcia Sądu jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., oraz art. 200 p.p.s.a.