Uzasadnienie
Svan. akt VII SA/Wa 1807/09
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] lipca 2009r., na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zw. kpa, po rozpoznaniu wniosku B. N. działającej również w imieniu M. N., R. O. oraz T. N., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...] z dnia [...] maja 2009r. odmawiającej wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości G. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ wskazał, że działka nr [...] posiada już dostęp do drogi krajowej poprzez zjazd indywidualny zlokalizowany w km [...], który jest jedynym zjazdem na tą działkę. Wniosek dotyczy natomiast lokalizacji drugiego zjazdu w km [...] z jednoczesną likwidacją istniejącego zjazdu. Planowany zjazd z uwagi na przewidywaną zabudowę mieszkaniowo - usługową miałby charakter zjazdu publicznego w rozumieniu § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz.430).
Droga krajowa nr [...] należy do klasy dróg głównych (klasa G). Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.
Organ powołał się na orzecznictwo podkreślając, że względy bezpieczeństwa ruchu drogowego przemawiają za lokalizowaniem zjazdów z dróg krajowych tylko wyjątkowo, gdy nie można zapewnić jakiegokolwiek innego dojazdu oraz niemożliwe jest ustanowienie służebności drogi koniecznej.
Zdaniem organu, w rozpatrywanej sprawie nie istnieje taka wyjątkowa sytuacja, gdyż dla zapewnienia komunikacji działki nr [...] można wykorzystać istniejący zjazd, po uprzedniej jego przebudowie do parametrów zjazdu publicznego. Takie rozwiązanie zapewniłoby dostęp do drogi publicznej, bez konieczności wykonywania kolejnego zjazdu i likwidowania istniejącego zjazdu, który zapewnia działce nr [...] dogodne połączenie z drogą krajową nr [...].
Odnosząc się do zrzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i piśmie uzupełniającym organ wyjaśnił, że zjazdem w rozumieniu art. 29 ustawy o drogach publicznych jest tylko taki zjazd, który został wykonany przez zarząd drogi lub za jego zgodą. W rozpatrywanej sprawie zarząd drogi krajowej nr [...] ani nie wykonywał tego rzekomego zjazdu, ani nie wydawał zgody na jego wykonanie. Oznacza to, że miejsce, w którym w ocenie strony istnieje zjazd z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] jest miejscem nieformalnego przejazdu przez pas drogowy.
Organ stwierdził, że zgodnie z art. 7 kpa wyważył słuszny interes w sprawie, dając prymat interesowi społecznemu i dla zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu.
Skargę na to rozstrzygnięcie złożyli B. N., R. O., M. N. i T. N. wskazując, że jest ono niesłuszne, gdyż istniejący wjazd na pole zawsze był wykorzystywany jako przejazd na działki [...],[...] i [...], co jest uwidocznione na mapce geodezyjnej z 2001 r. (nr [...]). Wyżej wymienione działki są przeznaczone do dalszego podziału. Obecnie istniejący zjazd nie będzie spełniał swojej funkcji na szerszą skalę, gdyż jest obudowany budynkami bez możliwości poszerzenia i odbywa się pod samymi oknami. Proponowany przez organy zjazd przy PGR nie jest również możliwy, gdyż działka należy do PGR, który posiada zjazd w innym miejscu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Generalnego
Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] lipca 2009r., którą organ ten utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...] z dnia [...] maja 2009r. odmawiającą wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki skarżących (nr [...]).
Ugruntowany jest pogląd w orzecznictwie, iż decyzje dotyczące zjazdu z drogi publicznej wydawane są w ramach uznania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 13 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 770/00, LEX nr 53363; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003 r., sygn. akt IV SA2605/00, ONSA 2004/2/58). Granice tego uznania wyznaczają w myśl art. 7 k.p.a. interes społeczny i słuszny interes obywatela, a także przepisy o drogach publicznych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
Niewątpliwie naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie zjazdu z drogi publicznej jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może prowadzić do ograniczenia uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Organ administracyjny, działając w granicach uznania administracyjnego, obowiązany jest wnikliwie rozważyć i zawrzeć w uzasadnieniu decyzji, które spośród rozstrzygnięć jest w danym przypadku celowe, mając na względzie interes społeczny i słuszny interesu strony (art. 7 k.p.a.). Rzeczą sądu administracyjnego jest natomiast zbadanie, czy organ właściwie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe zasady Sąd uznał, że organy naruszyły granicę swobodnego uznania administracyjnego, nie określiły bowiem przesłanek, którymi kierowały się przy wydaniu decyzji i nie wskazały przyczyn nieuwzględnienia słusznego interesu stron w okolicznościach niniejszej sprawy, czym naruszyły przepisy art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a
Z akt sprawy wynika, że uzyskanie zezwolenia na lokalizację zjazdu w innym miejscu na działce nr ew. [...] z jednoczesną likwidacją istniejącego zjazdu podyktowane jest rzeczywistą potrzebą zapewnienia działkom nr ew. [...] i [...], jak i działkom które powstaną po podziale tychże działek - zjazdu z drogi publicznej. Wprawdzie na działce nr ew. [...] ustanowione jest prawo przechodu i przejazdu do działek nr [...] i [...], jednak nie zmienia to faktu, ze istniejący zjazd usytuowany jest tuż pod oknami budynku usytuowanego na działce nr ew. [...].
Podkreślić należy, że w przepisie § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia wskazuje się na konieczność ograniczenia liczby i częstości zjazdów na drodze klasy G, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.
Uszło jednak uwadze organów, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie zwiększy się liczba i częstość zjazdów, skoro istniejący zjazd zmieni jedynie usytuowanie, na bardziej dogodne dla właścicieli ww. działek. W konsekwencji nie można było zgodzić się z argumentacją, że udzielenie zgody na wykonanie ww. zjazdu, przy jednoczesnej likwidacji starego zjazdu, naruszyłoby parametry techniczne i użytkowe drogi krajowej nr [...], jako drogi klasy G. W związku z powyższym, rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem argumentacji Sądu.
Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku.