Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2003r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003r.utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] lutego 2003r, odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Po analizie własnej decyzji odmawiającej wznowienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż nie można przypisać jej rażącego naruszenia prawa. Żądanie wznowienia postępowania dotyczyło decyzji, co do której Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 23 marca 1999r. sygn.akt II SA/Lu 304/98 oddalił skargę L. C. Ponadto, jak wskazał organ żądanie wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją, w związku z powoływaniem się na zarzut niewłaściwego określenia numery działki na której usytuowany jest garaż, nie jest przesłanką w myśl art. 145 § 1 k.p.a., dającą podstawę do wznowienia postępowania, zwłaszcza w sytuacji braku uregulowania spraw własnościowych. Nie został zatem naruszony art. 149 § 3 k.p.a. dający podstawę do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania.
We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy L. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ nie dopatrzył się naruszenia art. 156 k.p.a., a w takim tylko zakresie organ miał obowiązek rozpoznać sprawę, nie może zaś ponownie rozpoznać sprawy merytorycznie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego L. C. podniosła, iż garaż, którego rozbiórkę nakazano jej decyzją organu, stoi na jej działce o nr [...].
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).
Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja administracyjna wydana została w wyniku przeprowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania nieważnościowego. Jak trafnie podkreślił organ administracji stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności orzeczeń administracyjnych. Przesłanki, które umożliwiają organowi stwierdzenie nieważności nie mogą być w związku z tym interpretowane rozszerzająco.
Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. następuje w przypadku, gdy decyzja rażąco narusza prawo. Naruszenie prawa ma cechę rażącego jedynie wówczas, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające pogodzić się z wymaganiami praworządności. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Oczywisty charakter naruszenia prawa jest koniecznym - aczkolwiek nie jedynym - warunkiem do uznania naruszenia prawa za rażące.
Sąd w ramach przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznał, iż decyzja ta nie narusza prawa materialnego i procesowego.
Wskazać ponadto należy, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003r. odmawiająca wznowienia postępowania była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 3 listopada 2004r. sygn.akt 7/IV SA 1732/03 uchylił zaskarżoną decyzję uznając, iż w toku postępowania naruszony został przepis art. 7 i 77 k.p.a.
Stosownie do treści art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Należy zatem zgodzić się ze skarżącą, iż decyzja odmawiająca wznowienia postępowania zakończonego decyzją nakazującą rozbiórkę naruszała prawo. Brak jest jednak przesłanek do uznania, iż było to naruszenie w stopniu rażącym. Przesądził o tym również sąd administracyjny w ww. wyroku z dnia 3 listopada 2004r., uchylając zaskarżoną decyzję. Gdyby bowiem Sąd uznał, iż decyzja powyższa narusza prawo w stopniu rażącym wówczas na mocy art. 145 § 1 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) stwierdziłby jej nieważność.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.