Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w sprawie cofnięcia A. B. upoważnienia do wystawiania zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, pobytu w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej, konieczności osobistego sprawowania przez ubezpieczonego opieki nad chorym członkiem rodziny, na okres 6 miesięcy, udzielonego decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2000 r. znak [...].
W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję, wniesionej przez A. B., został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że samodzielnie ponosi ciężar utrzymania domu i rodziny, gdyż samotnie wychowuje siedemnastoletniego syna. Podniosła, iż praca lekarza stanowi jedyne źródło jej dochodów. Pozbawienie uprawnień do wystawiania tzw. zwolnień lekarskich na okres 6 miesięcy grozi jej utratą jedynego źródła utrzymania oraz pozbawieniem szans na zdobycie zatrudnienia w zawodzie na rynku pracy. Ponadto skarżąca stwierdziła, że pozbawienie jej na tak długi czas możliwości wydawania zwolnień lekarskich może być przyczyną zwolnienia jej z pracy.
W ocenie skarżącej, brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmie z dnia 27 sierpnia 2012 r. skarżąca poinformowała, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych wykonuje zaskarżoną decyzję i odmawia prawa do wypłaty zasiłku chorobowego pacjentom, którym skarżąca wystawiła zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy w okresie od 8 czerwca 2012 r. do 11 lipca 2012 r. Skarżąca podniosła również, że z ostrożności od dnia 11 lipca 2012 r. zaprzestała wystawiania zwolnień lekarskich, nie chcąc narażać pacjentów na szkodę w postaci utraty prawa do zasiłku chorobowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004).
W niniejszej sprawie, mając na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, iż wykonanie jej mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie decyzji prowadziłoby bowiem do utraty przez skarżącą źródła dochodów, co wypełnia przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje zatem na uwzględnienie.
Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.