Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2012r. znak: [...],
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r., Nr 19, poz. 115, ze zm, dalej u.o.d.p.) i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2012r., nr [...], wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Ponownie rozpoznając sprawę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie znalazł podstaw do uchylenia, bądź zmiany zaskarżonej decyzji.
Organ wyjaśnił, że analizowany odcinek drogi krajowej nr [...] zakwalifikowany został zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych do dróg głównych ruchu przyśpieszonego (droga klasy GP). Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), " W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione, bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości".
Z powyższego wynika, że w odniesieniu do dróg tej klasy przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, celem zapewnienia płynności ruchu i bezpieczeństwa ich użytkowników.
Nieruchomość wnioskodawcy, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B., obrębu Ś. oraz części obrębów W., W. oraz S. (zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] sierpnia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., poz. [...]) - znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem planu MN. Z rysunku ww. planu dla wskazanego obszaru obsługa komunikacyjna powinna odbywać się w oparciu o dojazd z dróg wewnętrznych.
Z powyższego wynika, że obsługa komunikacyjna nieruchomości skarżącego powinna być ustalona za pośrednictwem drogi wewnętrznej nr [...] oznaczonej w m.p.z.p.
symbolem [...] jako ciąg pieszo-jezdny publiczny, dalej po działce nr [...], której właścicielem jest strona do działki nr [...].
Organ jednocześnie podkreślił, że zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), przez pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi, albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną, lub poprzez ustanowienie służebności drogowej.
Podsumowując swoje rozważania Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uznał, że za odmową uzgodnienia nowego bezpośredniego zjazdu z drogi krajowej nr [...] przemawia to, iż jego lokalizacja wpłynęłaby na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Wnioskowany zjazd usytuowany byłby w rejonie oddziaływania dwóch niebezpiecznych zakrętów, gdzie kierujący powinien zachować szczególną ostrożność, ze względu na występujące, bądź mogące wystąpić w tych miejscach niebezpieczeństwo. Na wskazanym odcinku drogi występuje także ograniczona widoczność na co wskazuje stosowne oznaczenie jezdni.
Zważywszy, że nadrzędną zasadę przy wyrażaniu zgody na zjazd jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uznał, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wyrażenia zgody na wnioskowany zjazd.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wniósł H. K., zarzucając jej naruszenie art. 7 Kpa, poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżącego organ bezpodstawnie twierdzi, że działka nr [...] może mieć dostęp do drogi publicznej przez działkę nr [...] oznaczoną w ewidencji gruntów jako droga, w sytuacji, gdy działka ta od lat nie jest drogą, a przejazd przez nią nie jest możliwy z uwagi na znajdujące się na niej przeszkody terenowe.
Nadto, organ administracyjny całkiem dowolnie przyjął, że lokalizacja zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego.
W niniejszej sprawie wskazane było zastosowanie § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich użytkowanie, który dopuszcza wyjątkowo możliwość zlokalizowania zjazdu na działkę nr [...], gdyż brak jest innej możliwości dojazdu do nieruchomości skarżącego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację, przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2012r., utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] lutego 2012r., w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w miejscowości B..
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 29 ust. 1 i 4 u.o.d.p.
zgodnie z którym budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu.
Ustawa nie określa przesłanek warunkujących uzyskanie od zarząd&drogi zgody na lokalizację zjazdu publicznego co oznacza, że decyzja wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, którego granice wyznacza interes społeczny i słuszny interes obywatela.
Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą Sądu, ale jej zakres jest ograniczony - Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami tak, że nie można mu postawić zarzutu dowolności.
Należy także podkreślić, że wydając decyzję w przedmiocie zgody na budowę lub przebudowę zjazdu organ administracji kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
Zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności. Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym. Może ono doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich norm prawnych należą między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy (por. wyroki NSA: z dnia 11 lipca 2007r., sygn. akt I OSK 1148/06, publ. LEX nr 382712 oraz z dnia 13 lipca 2010r" sygn. akt I OSK 1243/09, publ. LEX nr 594986).
Z ustaleń organu administracji wynika, że droga krajowa nr [...] na podstawie zarządzenia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zaliczona została do dróg głównych ruchu przyśpieszonego. Droga tej klasy zgodnie z przepisami prawa musi mieć zapewniony określony poziom bezpieczeństwa. Cel ten realizowany jest w sposób wskazany w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, tj. przez ograniczenie ilości zjazdów. W drodze wyjątku, gdy nie ma możliwości dojazdu z innych dróg niższych klas do nieruchomości właściwy organ może wyrazić zgodę na naruszenie zasady bezpieczeństwa, poprzez zezwolenie na lokalizacje zjazdu indywidualnego..
Sąd podziela stanowisko organu administracyjnego, zgodnie z którym projektowany przez wnioskodawcę zjazd zmniejsza bezpieczeństwo w ruchu drogowym na drodze krajowej nr [...], a co za tym idzie stan taki daje podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu.
Zauważyć należy, na co wskazał także organ, iż planowany zjazd znajdowałby się w rejonie oddziaływania dwóch niebezpiecznych zakrętów na które wskazuje usytuowanie zarówno po prawej jak i po lewej stronie drogi pionowych znaków ostrzegawczych A-4, a po drugie, byłby zlokalizowany w miejscu o ograniczonej widoczności gdzie jezdnia oznakowana jest linią podwójną ciągła (P-4).
Należy podzielić stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy istnieje możliwość zapewnienia dojazdu do nieruchomości skarżącego za pośrednictwem i z wykorzystaniem już istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] zlokalizowanego do działki nr [...], i dalej poprzez jej fragment do działki strony, tj. działki [...].
Podnoszona w skardze okoliczność braku zgody właściciela działki nr [...] na wykorzystywanie zjazdu do jego działki pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż istnieje możliwość ustanowienia drogi koniecznej wyrokiem sądu powszechnego, która nie jest uzależniona od zgody właścicieli nieruchomości. Zatem oświadczenia właścicieli nie zastąpią postępowania sądowego, ani nie wykluczają możliwości jego prowadzenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 1865/11 nie publ.)
Konkludując stwierdzić należy, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie dokonał prawidłowej analizy stanu prawnego i faktycznego oraz nie przekroczył granicy uznania administracyjnego. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ należycie wykazał z jakich powodów odmówił inwestorowi zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], położonych w miejscowości F. W tym stanie rzeczy zarzuty podniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.