Uzasadnienie
Decyzją nr [....] z dnia [...] stycznia 2007r. Prezydent Miasta [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia dokonanego w dniu 19 stycznia 2007r. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu naściennego banera reklamowego o wymiarach 6 x 7 m na elewacji budynku przy ul. P. w W. Powołując art. 30 ust. 6 pkt 2 prawa budowlanego, po przeanalizowaniu projektu organ stwierdził, że przedmiotowa reklama jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu, gdyż wbrew zapisowi § 19 planu zajmie powierzchnię większą niż dozwolona 18 m2 jak również zaproponowane jej umiejscowienie nie spełnia warunku § 19 ust. 4 uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2006r.
Rozpatrujący sprawę w wyniku odwołania inwestora Wojewoda [...] decyzją Nr [....] z dnia [...] sierpnia 2007r. utrzymał w mocy decyzję organu
I instancji.
W uzasadnieniu organ Wojewódzki wskazał, że badanie planowanego urządzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi kwestię podstawową. Zgodnie z zapisem § 19 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. P. z ciągiem R. (uchwała Rady Miasta [...] z [...] października 2006r.) przyjęte zostały określone zasady rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno – plastycznych wg. których m. in. reklamy na budynkach winny być lokalizowane przede wszystkim w ich części cokołowej lub dachowej, a maksymalna powierzchnia reklamy nie może przekraczać 18 m2.
Po analizie zapisów planu i całości materiału dowodowego, organ wojewódzki stwierdził, że zgłoszone urządzenie reklamowe o wymiarach 6 x 7 m bez względu na rodzaj materiału, miejsca i sposobu zamocowania do ściany budynku jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu, a zatem wniesienie sprzeciwu przez organ było zasadne.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł inwestor planowanego przedsięwzięcia zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 30 ust. 6 pkt 2 prawa budowlanego jak również naruszenie art. 6, 7, 77 i 107 kodeksu postępowania administracyjnego.
Zdaniem skarżącego, w oparciu o § 19 ust. 4 Uchwały Rady [...] z dnia [...] października 2006r. w sprawie uchwalenia planu miejscowego, dopuszczalne jest umieszczanie reklam w innych częściach budynku niż część cokołowa lub dachowa, a nadto zapisy uchwały dotyczące maksymalnej powierzchni reklamy, nie mają zastosowania do "banera reklamowego z siatki winylowej", bowiem baner w odróżnieniu od plansz i nośników reklam zmiennych jest przekazem reklamy wizualnej zamieszczonej na nośniku tekstylnym lub PCV, rozpiętym na niezależnej konstrukcji.
Tak więc w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów, a zatem organ wniósł sprzeciw bez wskazania słusznej podstawy prawnej.
Nadto w toku postępowania organ odwoławczy nie podjął stosownych działań, nie przeprowadził dowodów i nie wyjaśnił dlaczego wniesiony sprzeciw uważa za słuszny czym naruszył przepisy art. 7, 77 i 107 § 1 kpa.
Zdaniem skarżącego Wojewoda nie uwzględnił słusznego interesu strony, a wydając nieuzasadnioną decyzję, doprowadził do istotnego opóźnienia w rozpoczęciu inwestycji. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z zapisem art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania czy przy wydawaniu decyzji administracyjnej organ nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994r. w przypadku zgłoszenia wykonywania robót budowlanych w postaci instalowania tablic i urządzeń reklamowych, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.
W przedmiotowej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. P. z ciągiem ulic R. - część
I zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] w § 19 ustala zasady rozmieszczania reklam i znaków informacyjno – plastycznych, wskazując, iż maksymalna powierzchnia reklamy umieszczonej na budynkach nie może przekraczać 18 m2.
Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego dotyczy szeroko pojętego urządzenia reklamowego niezależnie od wielkości tablic bądź urządzenia, a więc również tablicy reklamowej wykonanej w innej technologii jak baner reklamowy z siatki winylowej. Kwestie wielkości i umiejscowienia urządzeń reklamowych może regulować prawo miejscowe. Zgłoszenie umieszczenia na elewacji budynku banera reklamowego o wymiarach 6 x 7 m (czyli 42 m2) wskazuje powierzchnię tego urządzenia reklamowego niedopuszczalną w świetle zapisu planu miejscowego, bez względu na rodzaj materiału, miejsca i sposobu zamocowania. Ustalenia planu są obowiązującym prawem miejscowym i w tym konkretnym przypadku precyzują wymogi wobec urządzeń reklamach.
Wbrew zarzutowi skargi nie można mówić o naruszeniu przez organ art. 30 ust. 6 pkt 2 prawa budowlanego, skoro przepis ten nakłada na organ administracji architektoniczno – budowlanej obowiązek wniesienia sprzeciwu właśnie w sytuacji zgłoszenia robót naruszających ustalenia miejscowego planu zagospodarowania.
W takim przypadku za nietrafny należy uznać też zarzut naruszenia przepisów proceduralnych poprzez niezażądanie od strony dowodów na poparcie jej twierdzeń, czy też wystąpienia do innych organów o zajęcie stanowiska, skoro analiza zgłoszenia wskazuje na niezgodność z prawem miejscowym.
W ocenie sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa a skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)