Uzasadnienie
Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku W. S. z dnia [...] czerwca 2006r o pozwolenie na budowę, decyzją z dnia [...] czerwca 2006r,
Nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust 1, art. 34 ust 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r, Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. S. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości S. gm. S..
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż projektowany obiekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a inwestor złożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania S. S. nie wyrażającego zgody na przedmiotową rozbudowę na granicy z jego działką, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r, Nr [...] na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił w całości zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zatwierdzając projekt zagospodarowania działki dopuścił do lokalizacji budynku gospodarczo-garażowego w odległości 0,5m od granicy działki nr ew. [...] stanowiącej własność odwołującego się S. S., co jest sprzeczne z § 12 ust 3 i ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r, Nr 75, poz. 690 ze zm.).
Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z § 12 ust 3 pkt 1 lokalizacja w granicy działki jest dopuszczalna jeżeli wynika to z ustaleń planu.
Tymczasem w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego wsi S. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2005r,
Nr [...] brak jest zapisu o możliwości zlokalizowania budynku w granicy.
Zdaniem organu odwoławczego "nie do przyjęcia jest arbitralne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, że nie jest możliwe zachowanie przez inwestora przepisów wynikających z § 12 ust 3 pkt 2 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r, Nr 75, poz. 690 ze zm.) z uwagi na rozmiary własnej działki".
Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że działka odwołującego się S. S. w miejscu lokalizacji projektowanej rozbudowy jest działką zabudowaną w odległości ca 4, 00m od granicy działki inwestora.
Wojewoda [...] wytknął brak w projekcie rysunku przekroju ukazującego wysokość budynku co uniemożliwia sprawdzenie czy ustalenia przewidziane w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego dotyczące wysokości zabudowy garażowej i gospodarczej 7, 0m zostały dotrzymane.
Nadto wskazał, iż zgodnie z ustaleniami zawartymi w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego działka o nr ew. [...] przewidziana pod inwestycję położona jest wzdłuż drogi publicznej klasy lokalnej oznaczonej symbolem [...], dla której została ustalona nieprzekraczalna linia zabudowy 5, 00m od linii rozgraniczającej istniejącej lub projektowanej drogi.
W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, w projekcie zagospodarowania, stanowiącym integralną część projektu budowlanego, należy prawidłowo wyznaczyć linię zabudowy dla projektowanej lokalizacji rozbudowy budynku gospodarczego.
W ocenie Wojewody [...] zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 34 ust 2 Prawa budowlanego z którego wynika, że zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych.
Organ odwoławczy wskazał na brak przekrojów, brak w części opisowej o wyposażeniu budynku w instalacje.
Ponadto zwrócił uwagę, że projekt zagospodarowania działki oraz projekt budowlany w części opisowej został przewidziany do realizacji na działce nr ew. [...], zaś pozwolenie na budowę zostało udzielone na teren działki o nr ew. [...].
W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja udzielająca pozwolenia na rozbudowę została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i uwzględnienia słusznego interesu stron.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł S. S..
Skarżący przyznając, iż zaskarżona decyzja jest dla niego korzystna wniósł o wydanie przez Sąd "nakazu budowy dla W. S. na swej działce w miejscowości S. w odległości 1,5m od mej granicy posesji".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Oznacza to, że sąd administracyjny na skutek zaskarżenia działania (zaniechania) organu nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia lecz ma jedynie skontrolować (ocenić) działanie tego organu.
Z tego względu Sąd administracyjny nie może zastępować organu i wydawać końcowego rozstrzygnięcia w sprawie.
Przejęcie przez Sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli administracji publicznej.
W związku z powyższym nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącego dotyczący wydania pozwolenia na budowę w odległości 1,5m od granicy jego działki.
Oceniając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem Sąd nie dopatrzył się naruszeń zarówno prawa materialnego jak i procesowego.
Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy wykazał, iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz z naruszeniem § 12 ust 3 i ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r, Nr 75, poz. 690 ze zm.).
Stwierdzone przez organ odwoławczy między innymi braki w projekcie technicznym rysunku przekroju ukazującego wysokość budynku, nieprawidłowo wyznaczona w projekcie zagospodarowania linia zabudowy dla projektowanej lokalizacji rozbudowy budynku gospodarczego oraz występująca sprzeczność pomiędzy projektem zagospodarowania działki, a projektem budowlanym w części opisowej oznaczenia działki na której zostało udzielone pozwolenie na budowę, a także brak wyjaśnienia usytuowania rozbudowy w świetle § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r, Nr 75, poz. 690 ze zm.) wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
Podkreślić bowiem należy, iż organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tych kwestiach lecz w uzasadnieniu swojej decyzji ograniczył się do stwierdzenia, że projektowany obiekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a inwestor złożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W takim przypadku organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony i nie mieści się to w jego kompetencji.
Organ odwoławczy nie może konwalidować wadliwości postępowania organu pierwszej instancji przeprowadzając rozpoznanie sprawy we własnym zakresie.
Naruszyłby on w takim przypadku zasadę dwuinstancyjności, pozbawiając stronę prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej.
Ponadto zgodnie z art. 136 i 138 § 2 kpa organ odwoławczy ma kompetencje tylko do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego.
Jeżeli zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości jak to ma miejsce w omawianym przypadku, organ odwoławczy kasuje decyzję organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 kpa).
W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.