Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 stycznia 2014 r. W. P. i R. P. wnieśli skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...]. Powyższym postanowieniem organ na podstawie art. 37 § 2 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.–Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) uznał zażalenie W. i R. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w sprawie rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie jednorodzinnego budynku mieszkalnego zrealizowanego na terenie działki nr ew. [...] położonej w miejscowości K., Gm. G. za niezasadne i odmówił wyznaczenia organowi powiatowemu dodatkowego terminu na załatwienie niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Podstawę prawną kwestionowanego przez skarżących postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stanowił przepis art. 37 kpa. Przepis ten w § 1 stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ ten uznając, zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 kpa).
Stwierdzić należy, że na rozstrzygnięcie w trybie tego przepisu nie przysługuje już żaden środek odwoławczy. Zgodnie z art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Skoro ustawodawca nie przewidział możliwości wnoszenia zażalenia czy innego środka zaskarżenia na tego typu rozstrzygnięcie stwierdzić należy, iż nie przysługuje na nie również skarga do sądu administracyjnego.
Rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 37 kpa nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, co do jej istoty. Wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, którego zażalenie dotyczy. Stanowisko organu wyższego stopnia ma zatem charakter wpadkowy (incydentalny).
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż postanowienie wydane w trybie art. 37 Kpa nie mieści się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zatem skarga wniesiona na takie postanowienie, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.