Uzasadnienie
W dniu 2 kwietnia 2007 r. do Urzędu [...] w Dzielnicy B. wpłynęło zgłoszenie K. W. - pełnomocnika firmy [...] S.A. montażu sześciu nośników reklamowych w obrębie ulic [...] w dzielnicy M. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. na podstawie art. 30 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane (Dz. U. z 2003 roku, Nr 208, poz. 2016 ze zm., dalej jako Prawo Budowlane), nałożono obowiązek uzupełnienia zgłoszenia poprzez dostarczenie dokumentów, m.in. formalnego zgłoszenia zamiaru wykonania robót, projektu zagospodarowania terenu, uzgodnienia z Zarządem Dróg Miejskich, oryginału lub poświadczonego odpisu pełnomocnictwa.
Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. na podstawie art. 30 ust.2 Prawa Budowlanego Prezydent Miasta [...] wniósł sprzeciw od zamiaru wykonania montażu sześciu nośników reklamowych z powodu niedopełnienia obowiązku dostarczenia brakujących dokumentów.
Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 30 ust. 2 Prawa Budowlanego poprzez niedoręczenie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2007 r. pełnomocnikowi strony, art. 30 ust. 5 Prawa Budowlanego poprzez wniesienie sprzeciwu po upływie 30 dni od daty zgłoszenia, art. 7, 77, 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa) poprzez niewłaściwe prowadzanie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 kpa uchylił w części dotyczącej uzasadnienia decyzję z [...] maja 2007 r. i w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy, wskazując, iż od daty wpływu zgłoszenia upłynęło 30 dni, lecz wniesienie żądania uzupełnienia zgłoszenia powoduje, iż termin biegnie od początku. Inwestor odebrał postanowienie o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia poprzez dostarczenie dokumentów w dniu 18 kwietnia 2007 r., zatem od tego dnia po upływie 14 dni należy uznać pismo za doręczone. W ocenie organu nastąpiło to 2 maja 2007 r., zatem termin 30 dniowy na wniesienie sprzeciwu nie mógł skończyć się 28 maja 2007 r. (data doręczenia decyzji o sprzeciwie pełnomocnikowi).
Zdaniem organu, pełnomocnik strony swym zachowaniem utrudniał wykonanie czynności nawet w rozumieniu art. 91 Prawa Budowlanego. Nadto na inwestycję tę winno być pozwolenie na budowę, a nie zgłoszenie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podniesiono naruszenie art. 30 ust. 2, art.40 ust. 2, art.30 ust. 5,art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 39 i art. 44 poprzez uznanie za doręczone pisma przez firmę [...], która nie jest pocztą, art. 7, 77, 107, kpa poprzez uznanie, iż nośniki reklamowe zostały trwale połączone z gruntem, gdy tak w rzeczywistości nie było.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia również wymaga, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) dalej powoływanej jako u.p.p.s.a.
W ramach kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, szczególną uwagę należy zwrócić na przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 kpa. Wyżej wskazany przepis stanowi wyliczenie kwalifikowanych wad prawnych decyzji uniemożliwiających pozostawienie jej w obrocie prawnym. Stwierdzenie przez sąd administracyjny zaistnienia którejkolwiek z przesłanek z art. 156 kpa skutkować musi stwierdzeniem nieważności decyzji przez sąd administracyjny, stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., bez względu na inne okoliczności sprawy. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art. 156 kpa.
Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. l56 § l pkt.2 kpa). W wyroku z dnia 9 marca 1999 roku, sygn. akt V SA 1970/98 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który należy podzielić, że "cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny."
W przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. na podstawie art. 138 par. 1 pkt. 2 kpa uchylił w części dotyczącej uzasadnienia decyzję I instancji z dnia [...] maja 2007 r. i w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy.
Zauważyć trzeba, że tego typu rozstrzygnięcie, uchylające decyzję organu I instancji "w części dotyczącej uzasadnienia" nie mieści się w granicach możliwych rozstrzygnięć decyzji organu odwoławczego, określonych przez przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa i uzasadnia wniosek, że zaskarżoną decyzję wydano z rażącym naruszeniem powołanych przepisów.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i piśmiennictwem, organ utrzymuje w mocy decyzję I instancji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji, gdyż jest prawidłowe z punktu widzenia zgodności z prawem i względami celowości. Utrzymanie w mocy decyzji oznacza utrzymanie jej koniecznego elementu jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu - osnowie decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie. O ile może mieć miejsce wydanie decyzja bez uzasadnienia, np. decyzja wydana zgodnie z żądaniem strony, to nie może być decyzji bez rozstrzygnięcia. W razie gdy organ utrzymuje w mocy decyzję I instancji należy uznać, iż w szczególności utrzymał w mocy jej rozstrzygnięcie, a nie uzasadnienie.
Natomiast, gdy organ stwierdzi, iż decyzja I instancji jest niezgodna z przepisami prawa w zakresie rozstrzygnięcia, może ją uchylić w części lub całości.
W niniejszej sprawie organ I instancji na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa Budowlanego decyzją z [...] maja 2007 r. wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu 6 nośników reklamowych. Organ odwoławczy podzielił pogląd, iż nie można uznać zgłoszenia inwestora co do montażu sześciu nośników reklamowych za prawidłowe i zasadne było wniesienie sprzeciwu. Zatem organ nie stwierdził niezgodności z przepisami prawa tego rozstrzygnięcia. Wręcz przeciwnie w pełni podzielił stanowisko zajęte przez organ I instancji. Zatem winien wydać decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 kpa. Zastosowanie w niniejszej sprawie art. 138 par. 1 pkt 2 kpa i uchylenie w części dotyczącej uzasadnienia rozstrzygnięcie I instancji zostało podjęte z rażącym naruszeniem przepisu art.138 par. 1 pkt 1 kpa. Organ, jeżeli stwierdził zgodność rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie kwestionował podanie okoliczności, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia, winien utrzymać w mocy decyzję I instancji i wskazać właściwe uzasadnienie. Zmiana uzasadnienia nie powoduje, że decyzja I instancji jest niezgodna z przepisami prawa i że trzeba ją w części uchylić.
Unormowanie z art. 138 par. 1 pkt 1 i 2 kpa nie przewiduję uchylenia decyzji "w części dotyczącej uzasadnienia lecz uchylenie decyzji w części lub całości, gdy rozstrzygnięcie jest niezgodne prawem. W przypadku stwierdzenia zgodności rozstrzygnięcia z prawem organ winien utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy.
Należy również stwierdzić, iż w aktach sprawy (k. -12) znajduje się pełnomocnictwo udzielone K. W., które nie spełnia warunków przewidzianych w art. 33 § 3 kpa. Organ ponownie rozpatrując sprawę również i tę okoliczność winien wziąć pod uwagę, gdyż może mieć ona znaczenie przy ustaleniu prawidłowości doręczenia pism w toku postępowania.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż w sprawie niniejszej zaszły przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.