Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z art. 53 §1 w/w ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Zgodnie z art. 54 § 1 skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W przypadku, gdy skargę wniesiono bezpośrednio do Sądu, przekazuje się ją do właściwego organu, jednak termin do wniesienia skargi jest liczony od daty jej nadania przez Sąd. W takim przypadku ryzyko przekroczenia 30 dniowego terminu obciąża stronę postępowania.
W niniejszej sprawie skarżąca A. S. w dniu 15 października 2008 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wniosła bezpośrednio do Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. znak: [...]. Pismem z dnia 21 października 2008 r. (data nadania) Sąd przekazał w/w skargę do organu.
Pismem z dnia 16 grudnia 2008 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na w/w decyzję
Postanowieniem z dnia 5 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Po rozpatrzeniu zażalenia A. S. na w/w postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2009 r. oddalił je.
Jak wynika z akt sprawy zaskarżoną decyzję doręczono A. S. w dniu 16 września 2008 r., a więc termin do wniesienia skargi minął z dniem 16 października 2008 r.. W niniejszej sprawie skargę wniesiono w dniu 21 października 2008 r. (data nadania jej przez Sąd), a więc z uchybieniem terminu.
Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1a w/w ustawy.