Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].08.2008r. [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...].01.2008r. wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania konstrukcji wsporczej nośnika reklamowego [...] o wymiarach ekranu 8 m x 4 m na wysokości 9 m od powierzchni terenu na fundamencie nietrwale związanym z gruntem na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy [...] w rejonie ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przedłożone przez inwestora zgłoszenie ma uchybienia formalne tj. niekompletny projekt budowlany urządzenia, bowiem na planie brak jest oznaczenia granic działki i oznaczenia odległości posadowień urządzenia, a także wizualizacji projektowanych tablic reklamowych na terenie wskazanym w zgłoszeniu. Wskazując, iż przedmiotowa konstrukcja urządzenia będzie wykonywana w sposób trwale związany z gruntem, organ odwoławczy stwierdził, iż będzie ona wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego też powyższa realizacja jako nie mieszcząca się w katalogu określonym art. 29 Prawa budowlanego musi być poprzedzona uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł inwestor, domagając się uchylenia decyzji obu instancji. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez akceptację sprzeciwu wniesionego po upływie 30 dni od zgłoszenia oraz art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 tej ustawy poprzez uznanie, że zgłoszone roboty nie są instalacją urządzenia reklamowego objętą zapisem art. 29 ust. 2 pkt 6. Według skarżącej, która dokonała w dniu 28.12.2007r. zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego, doręczenie decyzji o sprzeciwie organu w dniu 13.02.2008r. nastąpiło z uchybieniem 30 – dniowego terminu określonego przepisami, przy uwzględnieniu obowiązującej zasady zgodnie z którą akt administracyjny wywiera skutki prawne dopiero od dnia jego doręczenia bądź ogłoszenia stronie.
Co do interpretacji art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego storna skarżąca powołała liczne orzeczenia sądowe, podkreślając, że ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy ani od wielkości tablic i ich charakteru ani też od tego czy są wkopane w ziemię i że w przedmiotowej sprawie organ dokonał błędnego zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowanego.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga obejmuje decyzję organu administracji w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania instalacji urządzenia reklamowego na terenie nieruchomości przy [...] w rej. ul. [...] w W. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego z 1994r. zgłoszenia zamiaru budowy inwestor winien dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Termin 30 – dniowy jest terminem wiążącym organ, bowiem w tym okresie ma on kompetencję do wydania decyzji, której treścią jest wyrażenie sprzeciwu, natomiast termin 2 – letni wiąże inwestora i jest odpowiednikiem dwuletniego terminu określonego w art. 37 ust. 1 ustawy. Oba powyższe terminy są terminami prawa materialnego, a zatem ich przekroczenie wiąże się z utratą możliwości podjęcia czynności, której te terminy dotyczą (tak Komentarz Becka Prawo budowlane Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego Wyd. C.H. Beck Warszawa 2006).
W powyższym trzydziestodniowym terminie organ, o ile zamierza wnieść sprzeciw, powinien zdążyć doręczyć decyzję w tym przedmiocie inwestorowi. Termin określony w art. 30 ust. 5 jako termin prawa materialnego nie może być przedłużony. Przesądzając o tym czy wyrazić sprzeciw organ musi przeprowadzić w tym celu stosowne ustalenia, a więc występuje zawsze etap poprzedzający wydanie sprzeciwu. Wyłącznie jednak w przypadku gdy organ zamierza wyrazić sprzeciw, zapada rozstrzygnięcie w postaci decyzji. Cechą właściwą decyzji administracyjnej jest uzewnętrznienie oświadczenia woli kompetentnego organu administracji publicznej, które następuje przez zakomunikowanie woli jednostce, której uprawnienia lub obowiązki kształtuje decyzja administracyjna. Zgodnie z kpa wyłączną formą zakomunikowania oświadczenia woli jednostce jest doręczenie lub ogłoszenie decyzji, przy czym doręczenie następuje w formie przewidzianej w art. 39 – 48 kpa, a zachowanie tej formy ma znaczenie prawne dla skutków materialnych i procesowych.
Tak więc decyzja wyrażająca sprzeciw musi być uzewnętrzniona przez jej doręczenie stornie, bo tylko w takim przypadku wchodzi do obrotu prawnego i wywołuje skutek prawny. Brak doręczenia decyzji w ustawowym terminie wywołuje skutek prawny w postaci możliwości przystąpienia do wykonywania robót (por. Uchwała NSA II GPS 4/08 z dnia 15.10.2008r.).
Analizując treść zaskarżonej decyzji na marginesie wskazać należy, że stosownie do ugruntowanego orzecznictwa nietrafny jest pogląd, iż do instalacji przedmiotowego urządzenia wymagane jest pozwolenie na budowę. W przedmiotowej sprawie zgłoszenie zamiaru instalacji urządzenia reklamowego nastąpiło 28.12.2007r. Decyzja organu zawierająca sprzeciw została doręczona w dniu 13.02.2008r., a zatem po terminie ustawowym z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego licząc od daty zgłoszenia.
Trafny jest więc zarzut skargi, że decyzja ta powinna być uchylona. Tymczasem organ odwoławczy utrzymał w mocy tę decyzję, co w świetle wyżej przeprowadzonego wywodu stanowi o naruszeniu przez organy art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, a także art. 138 § 1 kpa nakazującego organowi odwoławczemu ponowne rozpoznanie sprawy i w konsekwencji stanowi podstawę do uchylenia decyzji obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i 200 w/w ustawy.