Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 listopada 2013 r. (data stempla pocztowego) skarżący R. C. wezwał Radę W. do usunięcia naruszonego prawa, które nastąpiło na skutek podjęcia uchwały z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. Wezwanie wpłynęło do urzędu w dniu 12 listopada 2013 r. Kwestionowana uchwała dotyczyła utworzenia parku kulturowego pod nazwą [...].
Pismem z dnia 12 grudnia 2013 r. Prezydent W. poinformował R. C., że nie znalazł podstaw do uwzględnienia jego wniosku. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 grudnia 2013 r.
Pismem z dnia 14 maja 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżący ponownie wezwał Radę W. do usunięcia naruszonego prawa, które nastąpiło na skutek podjęcia uchwały z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. Wezwanie wpłynęło do urzędu w dniu 16 maja 2014 r.
Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi organu.
W dniu 15 lipca 2014 r. R. C. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...].
Pismem z dnia 30 lipca 2014 r. Sąd przekazał skargę organowi w celu nadesłania akt administracyjnych wraz z odpowiedzią. Skarga została doręczona organowi w dniu 4 sierpnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), Sąd odrzuca skargę, gdy została złożona po upływie terminu do jego wniesienia oraz jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Warunkiem koniecznym złożenia skargi do sądu administracyjnego jest wcześniejsze wykorzystanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (art. 52 § 1 ppsa). Jeżeli ustawa nie przewiduje jaki środek zaskarżenia powinien złożyć dany podmiot należy organ wezwać do usunięcia naruszonego prawa (art. 52 § 3 i 4 ppsa). Takie wezwanie może być złożone jednak tylko jeden raz przez dany podmiot.
Zgodnie z kolei z art. 53 § 2 ppsa w przypadku, o którym w art. 52 § 3 i 4 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszonego prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszonego prawa.
Na gruncie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa przyczyną niedopuszczalności skargi jest okoliczność ponownego złożenia wezwania do usunięcia naruszonego prawa w sytuacji gdy wezwanie takie zostało już złożone i rozpoznane przez organ.
Nie można bowiem instytucji wezwania do usunięcia naruszonego prawa traktować, jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń czasowych. W szczególności powtórne wezwanie do usunięcia naruszonego prawa nie powoduje powtórnego rozpoczęcia terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Analogicznie podkreśla się w orzecznictwie sądowym. Tytułem przykładu można przywołać następujące tezy: skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jako spóźniona, jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu (postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 25 czerwca 2010 r., II SA/Sz 523/10), wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością przysługującą stronie tylko jeden raz, a kolejne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 usg. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa (postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r., I OSK 2737/12, LEX nr 1239443).
Odpowiedz organu na wezwanie do usunięcia naruszonego prawa została doręczona skarżącemu w dniu 19 grudnia 2013 r. Oznacza to, że termin do złożenia skargi minął w dniu 18 stycznia 2014 r. Złożenie skargi w dniu 15 lipca 2014 r. bezpośrednio do Sądu należy uznać, jako złożonej po terminie.
W konsekwencji skarga podlega odrzuceniu z powodu złożenia jej po upływie terminu i jako złożona po niedopuszczalnym powtórnym wezwaniu organu do usunięcia naruszonego prawa.
O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.