Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] lipca 2009r, znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku K.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2010 r, znak [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w wyniku rozpatrzenia wniosku K.P. z dnia [...] października 2008 r. o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał decyzję odmowną z dnia [...] czerwca 2009 r., znak [...] oraz w wyniku rozpoznania wniosku K.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na ww. decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. Strona, pomimo prawidłowego pouczenia, nie wniosła skargi do sądu administracyjnego.
Organ podał, że K.P. złożyła kolejny wniosek z dnia [...] kwietnia 2010 r. o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki [...] w miejscowości [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] maja 2010r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 105 k.p.a. Po rozpatrzeniu wniosku K.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja z dnia [...] maja 2010 r. jest prawidłowa i nie zachodzą przesłanki dla jej uchylenia.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny prawa administracyjnego tożsamość sprawy ma miejsce, gdy występują te same podmioty w sprawie i dotyczy ona tego samego przedmiotu w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. W rozpatrywanej sprawie ta sama strona – K.P. - dwukrotnie (we wniosku z dnia [...] października 2008 r. i we wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r.) wniosła o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do tej samej działki nr [...]. Oznacza to, że sprawa będąca przedmiotem postępowania wszczętego na wniosek strony z dnia [...] października 2008 r. i zakończona odmowną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. znak [...] oraz sprawa będąca przedmiotem niniejszego postępowania zainicjowanego wnioskiem strony z dnia [...] kwietnia 2010 r. - są sprawami tożsamymi w rozumieniu przepisów k.p.a. W przypadku tożsamości dwóch spraw, z których pierwsza została zakończona decyzją merytoryczną, organ jest zobligowany do umorzenia postępowania.
Organ powołując się na przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. podał, że w przypadku tożsamości dwóch spraw druga merytoryczna decyzja byłaby obciążona kwalifikowaną wadą nieważności (res iudicata). Nie jest dopuszczalne wydanie dwóch merytorycznych decyzji w tej samej sprawie, ponieważ istnieje domniemanie mocy obowiązującej decyzji, a organ jest swoją decyzją związany (art. 110 k.p.a.).
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2009r. złożyła K.P. wnosząc o jej zmianę oraz zmianę decyzji organu I instancji i wydanie wyroku uwzględniającego jej wniosek; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem wydania decyzji merytorycznej i zasądzenie kosztów postępowania.
W skardze K.P. zarzuciła, iż organy obu instancji naruszyły zasady ogólne postępowania administracyjnego opisane w przepisach art. 7, 8 i 9 k.p.a. Zarzuciła organom, iż dokonały błędnej wykładni i zastosowania art. 105 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w sytuacji jaka występuje w niniejszej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania uzasadniająca jego zastosowanie. Podniosła, że organy nie dokonały żadnych ustaleń, czy w sprawie mogą mieć zastosowanie przepisy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sytuacji gdy w poprzednim postępowaniu dotyczącym zjazdu z drogi nie uwzględniono tej okoliczności, że jej nieruchomość miała uprzednio (przed wykonywanym remontem drogi) dostęp do tej drogi lub art. 154 k.p.a. W sprawie nie wzięto pod uwagę tego, iż działka nr [...] nie posiada dostępu do ul. [...] ponieważ jest od niej odcięta działką zabudowana nr [...], z czego wynika, że jej dostęp do ul. [...] (droga nr [...]) jest jedynym dostępem do drogi publicznej.
Skoro zatem w czasie wydania tamtej decyzji organ nie wziął pod uwagę tej istotnej okoliczności, to nowy wniosek (w którym te okoliczność podniosła) winien być potraktowany, jako wniosek składany w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nawet gdyby organy nie znalazły podstaw do wznowienia postępowania w tym trybie, to powinny ocenić, czy zachodzą przesłanki zmiany decyzji w trybie art. 154 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji można postawić zarzut naruszenia prawa, przepisów art. 7, 77 i 9 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przepis art. 7 k.p.a. nakazuje organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie zaś dyspozycją art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Tylko realizując opisane wyżej zasady, organ prowadząc postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony.
Ponadto zgodnie z przepisem art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
W sprawie bezsporne jest, że po rozpatrzeniu wniosku K.P. z dnia [...] października 2008r. o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości [...], Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wydał decyzję odmowną z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...]. W wyniku rozpoznania wniosku K.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie K.P. złożyła wniosek z dnia [...] kwietnia 2010 r.
Zdaniem Sądu, organ w niniejszej sprawie orzekł bez wnikliwego zbadania treści wniosku i dołączonego do niego załącznika graficznego, przyjmując przedwcześnie, że wniosek jest tożsamy z wnioskiem już rozpatrzonym.
Organ powinien, przede wszystkim, mając na uwadze sformułowania pierwszego zdania wniosku ustalić jego przedmiot - w szczególności, czy żądanie dotyczy wszczęcia postępowania, w którymś z trybów nadzwyczajnych.
W przypadku ustalenia, że chodzi o wniosek w zwykłym trybie, organ powinien ustalić jakiej w tym wniosku lokalizacji zjazdu dochodzi wnioskodawczyni. O ile, bowiem załącznik graficzny do wcześniejszego wniosku zawierał wskazanie lokalizacji zjazdu na działce, w konkretnym miejscu, o tyle załącznik do niniejszego wniosku nie zawiera takiej informacji, a przecież usytuowanie zjazdu na działce jest przesłanką ewentualnej tożsamości wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.145 §1 pkt 1 lit c, 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).