Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2005 r., działając na podstawie art. 49b ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał inwestorom A. i M. J. całkowitą rozbiórkę utwardzenia terenu pod miejsce postojowe dla samochodów osobowych z bramą wjazdową od strony ulicy na działce nr [...] przy ul. [...] w K. gm. M. Decyzja ta wraz z pouczeniem o prawie wniesienia odwołania do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w terminie 14 dni od dnia doręczenia została przesłana inwestorom, a następnie zwrócona do nadawcy, jako niepodjęta w terminie. Decyzję tę inwestor otrzymał, jak wynika z adnotacji odręcznej w siedzibie organu w dniu 21.09.2005 r.
Odwołanie od decyzji wpłynęło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w dniu 5.10.2005 r.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanego dalej kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja nr [...] została inwestorom doręczona zastępczo w dniu 7.04.2005 r. na podstawie art. 44 kpa, zaś odwołanie zostało wniesione w dniu 5.10.2005 r., tj. z uchybieniem terminu 14-dniowego, który upłynął w dniu 21.04.2005 r.
Uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji wydanej w I instancji.
Skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli inwestorzy, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Skarżący podnieśli, że datą faktycznego doręczenia korespondencji był dzień 21.09.2005 r., a odwołanie zostało wniesione w terminie 14 dniowym od tej daty.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podnosząc jak w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Oceniając zaskarżone postanowienie pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że przepisy te zostały naruszone, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania zostało wydane po ustaleniu przez organ, że decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. została doręczona skarżącym zastępczo w dniu 7.04.2005 r. w trybie art. 44 kpa.
Doręczenie przewidziane w tym przepisie określone jest jako doręczenie zastępcze stwarzające domniemanie doręczenia i ma na celu usunięcie przeszkody w dalszym prowadzeniu postępowania administracyjnego.
Przesłanką zastosowania przepisu art. 44 kpa jest "niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa". Niemożność obejmuje sytuacje, w których adresatowi będącemu osobą fizyczną nie doręczono pisma w żadnym z miejsc przewidzianych w art.
42. Niemożność doręczenia dotyczy przypadku, w którym doręczający nie zastał adresata pisma (adresat był nieobecny). Niemożność doręczenia zaś w sposób wskazany w art. 43 kpa dotyczy sytuacji, w których doręczający nie zastał dorosłego domownika strony, jego sąsiada lub dozorcy.
Podmiot doręczający powinien umieścić zawiadomienie w skrzynce na korespondencję o złożeniu pisma na okres siedmiu dni we wskazanym urzędzie pocztowym. W wypadku, gdy adresat pisma nie podjął przesyłki w terminie 7 dni, wówczas doręczający jest obowiązany pozostawić powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pisemnego zawiadomienia.
Adresat musi być zatem zawiadomiony w sposób niebudzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma, miejscu, gdzie może je odebrać, jak i terminie odbioru. Brak takiego zawiadomienia lub wątpliwość czy zostało ono dokonane, czyni doręczenie zastępcze bezskutecznym.
Wobec tego, że w aktach administracyjnych brak jest druku dowodu doręczenia, nie sposób ustalić przyczyny nieoddania przesyłki adresatowi, która uzasadniałaby złożenie przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej. Brak jest także adnotacji o pierwszym awizo, a jedynie znajduje się odręczna adnotacja bez podpisu "II awizo 30.03.2005", a następnie adnotacja "7.04.05", nieczytelny podpis przy pieczątce "zwrot do nadawcy, nie podjęto w terminie". Przede wszystkim zaś brak jest w aktach zwrotnego poświadczenia odbioru zawierającego informację o czynnościach doręczającego (przez niego wypełnionego).
W tej sytuacji nie wiadomo, jak działał doręczający. Doręczenia nie można więc uznać za dokonane (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28.06.2001 r. II SA 2871/00)
Z tych względów organ nie miał uzasadnionych podstaw do uznania, że decyzja o rozbiórce została doręczona skutecznie w trybie określonym w art. 44 kpa z dniem 7 kwietnia 2005 r. oraz że termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 21.04.2005 r.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.