Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1877/16 uwzględnił skargę Wspólnoty [...] w W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia robót budowlanych.
W dniu 20 grudnia 2016 r. (data nadania przesyłki) pełnomocnik skarżącej, z zachowaniem terminu, złożyła wniosek z tego samego dnia o uzupełnienie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Pełnomocnik wskazała, że w uzasadnieniu ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że o kosztach orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., "czyli jak w punkcie II wyroku", jednak w sentencji takie rozstrzygnięcia nie zawarto.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej w skrócie: "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z § 3 tego przepisu, orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.
Przywołanym wyżej wyrokiem z dnia 28 października 2016 r. Sąd uwzględnił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej, w której zawarto wniosek o zwrot kosztów postępowania. Z tych względów na zasadzie art. 200 w zw. z art. 209 P.p.s.a. w wydanym wyroku Sąd z urzędu był zobowiązany do zasądzenia na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez stronę. W przedmiotowym wyroku Sąd nie zamieścił wskazanego w art. 209 P.p.s.a. obligatoryjnego orzeczenia w przedmiocie kosztów, dlatego wniosek pełnomocnika o uzupełnienie orzeczenia w tym przedmiocie jest zasadny.
Zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. O wysokości zasądzonych kosztów orzeczono zatem na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzania Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 poz. 1804 z późn. zm.), mając na uwadze, że ograniczają się one w niniejszym postępowaniu do wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej za udział w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji (480 zł). Zasądzona kwota obejmuje zatem minimalną stawkę opłaty przewidzianą za zastępstwo procesowe radcy prawnego (480 zł), zwrot wpisu od skargi (100 zł) oraz zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego przez skarżącą pełnomocnictwa (17 zł).
Z tych względów, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 200 w zw. z art. 209 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.