Uzasadnienie
Skarżący – W. I. i Z. I. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...].
W piśmie z dnia 29 grudnia 2014 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący cofnęli skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Oceniając skuteczność cofnięcia skargi w rozpatrywanej sprawie, Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek określonych w powołanym wyżej przepisie, które stałyby na przeszkodzie uwzględnieniu cofnięcia skargi.
Jak słusznie w piśmie z dnia 29 grudnia 2014 r. strona podniosła, z uwagi na fakt, że decyzja administracyjna (przedmiot sprostowania) została wyeliminowana z obrotu prawnego, nie istnieje akt prawny, który był przedmiotem sprostowania, w tego typu sytuacji postępowanie sądowe jest bezprzedmiotowe. Na mocy bowiem wyroku z dnia [...] sierpnia 2014 r. wydanego w sprawie o sygn. akt [...] wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została wyeliminowana z obrotu prawnego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. umorzono postępowanie sądowe. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.