Uzasadnienie
J. B. pismem z dnia 19 lipca 2016 r. wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...].
Powyższym rozstrzygnięciem organ po rozpatrzeniu zażalenia E. B.-B.utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] odmawiające na wniosek E. B.-B. wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] września 2015 r o pozwoleniu na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak po stronie skarżącego uprawnienia do zaskarżenia rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 270 t.j. - dalej jako: "p.p.s.a."), skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tym kontekście sąd musi także rozważyć, czy podmiot wnoszący skargę w ogóle może być zaliczony do kręgu podmiotów do tego uprawnionych.
Jednym z wymogów skutecznego wniesienia skargi w sprawie jest ustalenie, że skarga pochodzi od strony, tj. osoby, która w świetle prawa legitymuje się interesem prawnym w kwestionowaniu określonych rozstrzygnięć organów administracji publicznej.
O powyższym przesądza treść art. 50 § 1 p.p.s.a. w myśl którego, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie określonym we wskazanym przepisie.
Interes prawny do wniesienia skargi należy odróżnić od interesu faktycznego. Oparcie legitymacji skargowej na kryterium interesu prawnego oznacza, że ze skargą może wystąpić co do zasady podmiot, który ma oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu. Skarga może zatem dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" określonego podmiotu, rozumianej jako przewidzianą w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi.
Jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011r. (sygn. akt II FSK 2500/10) interes prawny w zaskarżeniu należy rozumieć jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością. Wskazać należy, że pojęcie strony postępowania administracyjnego ma aspekt procesowy i materialny. Procesowy, bo tylko osoba uczestnicząca w postępowaniu administracyjnym może być stroną postępowania sądowego. Materialny, bo musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności.
W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., mocą którego odmówiono E. B.-B., wznowienia postępowania administracyjnego. Tylko zatem E. B.-B. ma interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. do zaskarżenia ww. postanowienia, przez co może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego.
Analogiczne uprawnienia procesowe miałby podpisany pod skargą J. B. jednakże w stosunku do postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] wydanego wskutek jego zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., mocą którego odmówiono wznowienia postępowania na wniosek J. B. W odniesieniu do aktu stanowiącego przedmiot kontroli w niniejszej sprawie, tj. postanowienia nr [...], skarżący J. B. nie ma interesu prawnego w popieraniu skargi, czego wymaga dyspozycja art. 50 § p.p.s.a., albowiem nie jest adresatem zaskarżonego postanowienia. Innymi słowy, nie był stroną postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem nr [...].
Z powyższych względów podpisany pod skargą J. B. nie ma prawa do żądania ochrony poprzez kwestionowanie rozstrzygnięcia skierowanego do E. B.-B. i dotyczącego jej wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Okoliczność ta obligowała Sąd do uznania skargi J. B. w sprawie dotyczącej postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] za niedopuszczalną.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.