Uzasadnienie
Skarżący – T. M. pismem z dnia [....] lipca 2018 r. złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł m.in. o ustalenie: "Czy w latach [....] rolnicy [....] utworzyli siedlisko rolnika na działkach położonych w gminie C. we wsi P. o nr ewidencyjnych (obecnych), nr [....] ?".
Następnie, skarżący pismem z dnia [....] lipca 2018 r. wniósł o potraktowanie ww. pisma z dnia [....] lipca 2018 r. jako skargi na postanowienie Wójta Gminy C. z dnia [....] maja 2017 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Skarżący domagał się unieważnienia ww. postanowienia jako niezgodnego z prawem.
Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy C. postanowieniem z [....] maja 2017 r., znak: [.....], wydanym na podstawie art. 123, art. 217 § 2 pkt 1, art. 218 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 2016 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej k.p.a., odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia, że działki o nr ew. [....] we wsi P. gm. C. przeznaczone są pod realizację siedliska rolniczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwana dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne.
Na podstawie art. 141 § 1 i 2 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie.
Z powyższych przepisów wynika, że dokonywana przez sąd kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero po wyczerpaniu przez stronę środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami. Ograniczenie zakresu kontroli sądu administracyjnego wyłącznie do działalności organu pierwszej instancji oznaczałoby, że sąd nie tyle dokonuje kontroli działalności administracji publicznej, ile wkracza w tok postępowania organów administracji, zastępując niejako w kompetencjach organ drugiej instancji.
Wystąpienie ze skargą do Sądu powinno być poprzedzone nie tylko wniesieniem zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji, lecz również zakończeniem postępowania drugoinstancyjnego, tj. wydaniem rozstrzygnięcia, które mogłoby stanowić przedmiot skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zasadą jest bowiem, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść na postanowienie wydane przez organ II Instancji, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.
W rozpatrywanej sprawie skarżący, w piśmie z dnia [....] lipca 2018 r., wskazał, że przedmiotem jego skargi z dnia [....] lipca 2018 r. jest postanowienie Wójta Gminy C. z dnia [.....] maja 2017 r., znak: [....], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Stwierdzić zatem należy, że skarga została wniesiona na postanowienie organu I instancji. W pouczeniu postanowienia z dnia [....] maja 2017 r. prawidłowo organ wskazał, że stronie przysługuje prawo do wniesienia w terminie 7 dni zażalenia na postanowienie z dnia [....] maja 2017 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że skarga wniesiona przez skarżącego na postanowienie organu I instancji, tj. postanowienie Wójta Gminy C. z dnia [....] maja 2017 r., znak: [....], jest niedopuszczalna z innych przyczyn, zatem podlega odrzuceniu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.