Uzasadnienie
Skarżąca M. O. w skardze, a następnie w piśmie z dnia 3 października 2016 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowalnych. Ww. decyzją organ utrzymał w mocy (poza częścią dotyczącą terminu wykonania obowiązku) decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Organ I instancji nakazał wykonać skarżącej oraz dwóm innym osobom, w celu zabezpieczenia budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki [...] w B., tymczasowe ogrodzenie, wraz z tablicami ostrzegawczymi o grożącym niebezpieczeństwie uniemożliwiające osobom trzecim dostęp do budynku, daszku ochronnego nad przejściem dla pieszych, wzmocnienia fundamentów poprzez zalanie wzmocnioną zaprawa betonową, uszczelnienie pęknięć ścian, przemurowanie uszkodzonego narożnika budynku, uszczelnienie otworów okiennych naprawy nieszczelności pokrycia dachowego.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wskazano, że wykonanie decyzji narazi skarżącą na nieuzasadnione wydatki, których nie będzie w stanie odzyskać, a ponadto narazi skarżącą na uszczerbek utrzymania koniecznego skarżącej i jej rodziny. W piśmie z dnia 3 października 2016 r. wskazała, że wstrzymanie wykonania decyzji uchroni skarżącą przed niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków prawnych, finansowych, psychicznych, zastosowanych środków przymusu, i innych w tej chwili nie do przewidzenia włącznie z naruszeniem jej dobrego imienia jako osoby nie przestrzegającej prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej.
Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie pojawiły się okoliczności, które stanowiłyby przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji.
Skarżąca we wniosku nie podniosła okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek ograniczył się do ogólnego wskazania, że wykonanie decyzji narazi skarżącą na nieuzasadnione wydatki, których nie będzie w stanie odzyskać oraz na uszczerbek utrzymania koniecznego skarżącej i jej rodziny. W piśmie z dnia 3 października 2016 r. skarżąca dodała, że wstrzymanie wykonania decyzji uchroni ją przed niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków prawnych, finansowych, psychicznych, zastosowanych środków przymusu, i innych w tej chwili nie do przewidzenia włącznie z naruszeniem jej dobrego imienia jako osoby nie przestrzegającej prawa.
Wskazać należy, że wymienione argumenty nie zostały poparte konkretnymi okolicznościami odnoszącymi się do przesłanek wstrzymania, a inne nie mogą zostać uwzględnione, gdyż nie odnoszą się do tych przesłanek (skutki psychiczne, zastosowanie środków przymusu, naruszenie dobrego imienia skarżącej jako osoby przestrzegającej prawo).
Sam fakt wydania nakazującej wykonanie określonych czynności nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia ocenę, czy wydanie decyzji spowoduje skutek w postaci pojawienia się przesłanek wstrzymania, a zwłaszcza powstanie znacznej szkody. Wniosek należało uprawdopodobnić wskazując na okoliczności, że wnioskodawcy grozić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (na skutek np. utraty płynności finansowej). Tymczasem uzasadnienie wniosku w żaden sposób tego nie wyjaśnia.
Ze swej natury decyzję nakazujące wykonanie określonych czynności mogą spowodować powstanie szkody (koszt finansowy), jednakże czy jest to szkoda znaczna, co dopiero stanowić może podstawę wstrzymania, należy ocenić na podstawie uzasadnienia wniosku wskazującego np. na kondycję finansową zobowiązanego, czy jak w niniejszej sprawie - kilku zobowiązanych, do wykonania obowiązku. Uzasadnienia tego w sprawie brak. Szkodę taką nalałoby szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie jej w stosunku do składającego dany wniosek. W postanowieniu z 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)".
W konsekwencji w przywołanym postanowieniu NSA przyjął, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Tym samym analizując, czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się ich zaistnienia.
Należy również wskazać, że inne argumenty związane z zasadnością skierowania obowiązku do skarżącej nie mogą być badane na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż dotyczą merytorycznych kwestii związanych z zasadności skargi.
W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.