Uzasadnienie
Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. znak [...] - na podstawie art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2015r., poz. 594), po rozpatrzeniu powiadomienia złożonego przez [...] Sp. z o.o. o wprowadzeniu do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu [...], 14 pastylek do ssania, produkowanego przez [...] Sp. z o.o. zakwalifikowanego jako dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego, zobowiązał [...] Sp. z o.o. do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, czy przedmiotowy produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła [...] Sp. z o.o. zarzucając m.in., naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, poprzez bezpodstawne zobowiązanie skarżącej do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, § 33 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 września 2010r. w sprawie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego – poprzez uznanie że produkt [...] stanowi środek profilaktyczny. Nadto art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie wskazać trzeba, że w pierwszej kolejności Sąd z urzędu bada, dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej ppsa).
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Sanitarnego wydane na podstawie art. 31 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia jest postanowieniem, a nie innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.
Niewątpliwie postanowienie nakładające obowiązek przedłożenia opinii jednostki naukowej jest postanowieniem o charakterze dowodowym, wydawanym w toku sprawy, co oznacza, że nie kończy sprawy, ani nie rozstrzyga jej co do istoty. Na takie postanowienie zażalenie nie przysługuje gdyż, w myśl art. 141 § 1 Kpa na postanowienia wydane w toku postępowania stronie przysługuje zażalenie tylko, gdy kodeks tak stanowi, a jak już wyżej podniesiono, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zażalenie na kwestionowane postanowienie nie przysługuje.
Nie oznacza to jednak, że strona skarżąca nie ma jakichkolwiek możliwości kontroli jego prawidłowości. Postanowienia w zakresie postępowania dowodowego, którego zakres i kształt w sposób zasadniczy wpływa na sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej mogą być, stosownie do art. 142 kpa, zaskarżane w odwołaniu od decyzji.
Powyższą ocenę prawną wskazano również w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2009r., sygn. II OSK 1870/09 (baza orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego).
Postanowienie wydane przez Głównego Inspektora Sanitarnego dnia [...] września 2015 r. znak [...] - nie mieści się zatem w katalogu postanowień określonych w przytoczonym wyżej art. 3 § 2 pkt 2 ppsa.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.