Uzasadnienie
Wojewoda O., decyzją z dnia [...] maja 2006r. znak: [...], działając na podstawie art. 157 § 1 - 3 Kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, po rozpoznaniu wniosku H. i T. K., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Starosty K. z dnia [...] czerwca 2000r. udzielającej B. i D. G. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania kompleksu hal magazynowych na hale produkcyjne w K. przy ul. P. na działkach oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami [...].
W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie wpłynie na obowiązki lub prawa właściciela nieruchomości tj. H. i T. K., w związku z tym uznał, że żądanie stwierdzenia nieważności nie opiera się na interesie prawnym lub obowiązku wnioskujących.
Ponadto organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska, a zatem nie spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich. W związku z tym organ uznał, że wnioskodawcy nie byli stronami postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją, co oznacza, że nie mają prawa do złożenia skutecznego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odwołanie od decyzji Wojewody O. złożyli H. i T. K..
Skarżący zarzucili organowi, że "nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko funkcjonowania zakładu, który produkuje z odpadów zaliczanych do toksycznych - polichlorku winylu PCV i plastyfikatorów."
Ponadto H. i T. K. twierdzą, że zmiana funkcji obiektów na nieruchomości z hal magazynowych na produkcyjne wymaga pozwolenia na budowę, odpowiednich pozwoleń sanepidu, decyzji o warunkach zabudowy i powinna być zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem skarżących Wojewoda O. nie odniósł się do tego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania H. i T. K., decyzją z dnia [...] lipca 2006r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że działka skarżących nie leży w terenie wyznaczonym w otoczeniu przedmiotowej hali magazynowej, a zatem wnioskodawcy nie mają przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] czerwca 2000r.
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego aby uznać daną osobę za stronę postępowania, osoba ta musi legitymować się prawem do terenu znajdującego się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu w rozumieniu art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał jednocześnie, iż na podstawie § 2 pkt 5 lit. b rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. z 1998r. Nr 93, poz. 589) przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. i T. K.. Skarżący zarzucili naruszenie prawa proceduralnego:
- - art. 81 i 10 Kpa przez brak możliwości udziału strony w postępowaniu i zapoznania się z dokumentami stanowiącymi podstawę wydania decyzji,
- - art. 77 i 80 Kpa przez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego o rozpatrzenia go całościowo,
- - art. 107 Kpa, gdyż zdaniem skarżących brak jest podstawy prawnej wydanej decyzji.
- - art. 28 Kpa, przez wadliwe przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie są stroną, bez wyjaśnienia czy mają interes prawny.
Skarżący wskazują także na naruszenie prawa materialnego tj. art., art.21, art.7, art. 5, art. 74, i art. 30 Konstytucji, a także art. 222, 144 i 140 Kodeksu Cywilnego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega uwzględnieniu.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 Kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Przepisy art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego określają zakres administracyjnego postępowania dowodowego oraz sposób działania organu, który ma doprowadzić do wyjaśnienia sprawy w stopniu umożliwiającym wydanie przez organ prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej sformułowaną w art. 7 Kpa.
W niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie poczynił żadnych ustaleń, które pozwoliłyby na przyjęcie stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że osoby składające wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] czerwca 2000r. nie posiadają interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Jest to o tyle istotne, że organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję przyjął odmienny od organu I instancji stan prawny sprawy.
Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska wymienionych w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowiska tych inwestycji (Dz.U. z 1998r., Nr 93, poz. 589).
Wskazać należy, iż przyjmując takie stanowisko, na organie odwoławczym ciążył obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy zmiana sposobu użytkowania obiektów budowlanych, o której jest mowa w decyzji Starosty K. oraz fakt, iż przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji mogących mieć wpływ na środowisko, wpływa na zasięg oddziaływania tej inwestycji w takim stopniu, że krąg podmiotów uprawnionych do działania w tej sprawie/ stron postępowania/ może nie być ograniczony, jak przyjęły to organy administracji w postępowaniu zakończonym decyzją o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego, tylko do najbliższego sąsiedztwa obiektu pogarszającego stan środowiska. Bez przeprowadzenia postępowania w takim zakresie nie można wykluczyć że krąg osób, którym można byłoby przypisać interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności jest znacznie szerszy, i być może obejmuje również wnoszących skargę.
Reasumując należy wskazać, że organy administracji nie wyjaśniły w toku postępowania administracyjnego wszystkich okoliczności sprawy.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy odniosą się do przedstawionych rozważań i dokonają ustaleń w oparciu o art. 7 i 77 Kpa.
Ujawnione wady, tj. naruszenie przepisów prawa mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia powodują uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r, Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).
Na mocy art. 152 w/w ustawy orzeczono jak w pkt 2 wyroku.