Uzasadnienie
Komendant (...) w dniu 22 sierpnia 2013 roku (data prezentaty na piśmie, k. 1 akt sądowych), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia (...) lipca 2013 r., nr (...) w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych naruszeń.
Powyższa decyzja została w dniu 19 lipca 2013 roku (pismo, k. 34 akt sądowych) przekazana Poczcie Specjalnej Komendy (...), na adres (...). Natomiast w dniu 22 lipca 2013 roku Poczta Specjalna Komendy (...) wydała przedmiotowe pismo Poczcie Specjalnej Komendzie (...) pod adresem (...).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że Poczta Specjalna Komandy (...), jako resortowy operator pocztowy, nie jest operatorem pocztowymi w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), a jedynie agendą wewnętrzną jednostek resortu MSW. Niemniej doręczenie pism poprzez ww. agendę jest równoznaczne z doręczeniem pisma samej stronie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 652/08).
Następnie należało rozważyć, czy doręczenie decyzji organu II instancji stronie postępowania - Komendantowi (...) nastąpiło w sposób prawidłowy, a następnie ustalić datę, w której to doręczenie miało miejsce.
Wskazać zatem trzeba, że sposób doręczenia pism jednostkom organizacyjnym w postępowaniu administracyjnym został uregulowany w art. 45 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a), zgodnie z którym jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio.
Z przytoczonego przepisu wynika, że aby można było uznać pismo za skutecznie doręczone muszą zostać spełnione dwie przesłanki: doręczenie musi nastąpić w lokalu siedziby danej jednostki oraz do rąk osoby uprawnionej do odbioru pisma.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzja organu II instancji została doręczona na prawidłowy adres, tj. adres przy ul. (...) w (...). Takim adresem strona posługiwała się przez całe postępowanie administracyjne. Wyjaśniając natomiast pojęcie osoby uprawnionej do odbioru pisma należy odwołać się do orzecznictwa sądów administracyjnych. I tak zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2012 r. (sygn. akt, II OZ 857/12) przez osobę "uprawnioną do odbioru pism", należy rozumieć każdą osobę, która ze względu na wykonywaną funkcję, została regulaminowo czy tylko zwyczajowo uprawniona przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą do odbierania korespondencji przychodzącej do siedziby firmy przez tę osobę prowadzonej. Powyższe sformułowania odnoszą się również do jednostek organizacyjnych, których organy lub osoby upoważnione do kierowania daną jednostką upoważniają inną osobę do odbioru pism.
W postanowieniu z dnia 7 lipca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt, I OZ 474/11) wskazał, że nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania "za każdym razem", czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne uprawnienia do odbioru pism. Zapewnienie prawidłowego funkcjonowania jednostek, o których mowa w przepisie art. 45 k.p.a., nakłada na kierujących nimi obowiązek podjęcia takich działań organizacyjnych, ażeby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione.
W związku z powyższym należy przyjąć, że pracownik Poczty Specjalnej K (...) jest osobą upoważnioną do odbioru pism również w imieniu Komendanta (...). Tym samym skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 19 lipca 2013 r., czyli w dacie pozostawienia przesyłki osobie uprawnionej przez adresata do odbioru korespondencji.
W świetle powyższych uwag należy wskazać, że skarga na decyzję z dnia (...) lipca 2013r. została złożona w dniu 22 sierpnia 2013 roku, a zatem po terminie wynikającym z art. 53 § 1 p.p.s.a. Jak wykazano wyżej organ powyższą decyzję otrzymał w dniu 19 lipca 2013 r. a zatem termin 30 dniowy do wniesienia skargi upłynął w dniu 19 sierpnia 2013 r.
Jak stanowi art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Strona skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi. W związku z odrzuceniem skargi Sąd postanowił o zwrocie skarżącemu kwoty 200 zł.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 53 § 1 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.