Uzasadnienie
Skarżąca S. P. do skargi wniesionej na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. [...] załączyła wypełniony formularz wniosku PPF przedstawiając w nim swoją sytuację finansową. We wniosku zakreśliła, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych.
W niniejszej sprawie, zważono co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.)
Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasadny odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z bezrobotnym synem. Wspólnie utrzymują się z dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawczynię z tytułu emerytury w wysokości 1.259,98 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni zakreśliła w formularzu, że posiada dom o pow. 213 m ².
Skarżąca uzasadniając wniosek zaznaczyła, że uzyskiwany dochód ledwie wystarcza na skromne utrzymanie. Wskazała, że znaczną część dochodu wydaje na leki i wizyty lekarzy.
Biorąc pod uwagę powyższe uznano, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych.
Dochód uzyskiwany przez wnioskodawczynię jest niewielki i wystarcza jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Oceniono, że nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności, czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie oraz syna. Dodać należy, że wnioskodawczyni wprawdzie nie podała wysokości wszystkich wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie, jednakże, przy aktualnym poziomie cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego stwierdzono, że przy wysokości wskazanych we wniosku dochodach nie jest w stanie ponosić kosztów postępowania sądowego bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie oraz syna, który obecnie jest osobą bezrobotną.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.