Uzasadnienie
W dniu 25 lipca 2016 r. (data osobistego złożenia pisma w organie) skarżący - W. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. została doręczona skarżącemu w dniu 26 lipca 2016 r., w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej k.p.a. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie, że stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwana dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Na podstawie art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. W myśl art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi stanowi warunek jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Badanie zachowania terminu do wniesienia skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego, bowiem dopiero z chwilą doręczenia stronie postępowania administracyjnego decyzji otwiera się bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W myśl art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Stosownie do treści art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
Natomiast z art. 44 § 3 k.p.a. wynika, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W świetle art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. adresowana do skarżącego była prawidłowo awizowana. Z adnotacji urzędu pocztowego poczynionej na kopercie zawierającej zaskarżoną decyzję wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana (tj. w dniach 12 i 20 lipca 2016 r.) i nie została przez skarżącego podjęta w terminie. Następnie w dniu 27 lipca 2016 r. przesyłka została zwrócona do organu. Zatem przedmiotową przesyłkę uznać należy za doręczoną w dniu 26 lipca 2016 r. Wobec powyższego termin do wniesienia skargi na zaskarżoną decyzję rozpoczął bieg w dniu 26 lipca 2016 r. i upłynął w dniu 25 sierpnia 2016 r. Oznacza to, że skarga na zaskarżoną decyzję, nadana osobiście w organie w dniu 25 lipca 2016 r., została wniesiona w sytuacji, gdy jeszcze nie rozpoczął bieg terminu do jej wniesienia.
Wobec powyższego wniesienie przez skarżącego skargi w dniu 25 lipca 2016 r., a więc przed zastępczym doręczeniem mu kwestionowanej decyzji, czyni skargę przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowił, jak w punkcie I postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.