Uzasadnienie
A. Ż.-K. ("skarżąca"), pismem z dnia 27 czerwca 2024 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2024 r., znak: DOA.7110.230.2023.MML w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty M. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. C. pozwolenia na budowę budynku usługowego - pensjonatu wraz z eNN WZL, doziemną i wewnętrzną instalacją gazową oraz doziemnymi instalacjami wod.-kan. i kanalizacji deszczowej, na działkach nr ew. [...], [...] obr. ewid. [...], jedn. ewid. M. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 sierpnia 2024 r. skarżąca została wezwana (poprzez pełnomocnika do doręczeń) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł - w terminie siedmiu dni - od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono skarżącej (pełnomocnikowi do doręczeń) w dniu 11 września 2024 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 13 września 2024 r. pełnomocnik skarżącej przesłał potwierdzenie płatności. Do pisma dołączył potwierdzenie wpłaty na kwotę 200 zł, w którym wskazano Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku jako odbiorcę przelewu. Dodatkowo w piśmie z dnia 20 września 2024 r. wskazał, że płatność skarżącej została dokonana omyłkowo na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, a nie na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zwrócił się z prośbą o zarachowanie ww. wpłaty na poczet wpisu stałego do niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przywołanym przepisie zawarta jest zasada, zgodnie z którą warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. Opłata ta powinna zostać uiszczona przy wniesieniu pisma podlegającego opłacie, o czym stanowi art. 219 p.p.s.a. albo najpóźniej na wezwanie Sądu, stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. W tym ostatnim przypadku, wskazana opłata powinna zostać uiszczona w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Skutek nieuiszczenia opłaty przez wnoszącego pismo został określony w art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowiącym, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Natomiast zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu.
Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że skierowane do skarżącej (poprzez jej pełnomocnika do doręczeń) wezwanie do uiszczenia wpisu zawierało zarówno prawidłowe pouczenie o sposobie uiszczenia wpisu sądowego, jak i prawidłowy numer rachunku bankowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (k. nr 13-20 akt sądowych sprawy). Wezwanie to nie zostało wykonane w sposób prawidłowy, pomimo, że wraz z pismem z dnia 13 września 2024 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył potwierdzenie transakcji na kwotę 200 złotych, która została zrealizowana w dniu 12 września 2024 r. na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (k. nr 22 akt sądowych sprawy) oraz w dniu 20 września 2024 r. złożył pismo z prośbą o zarachowanie wpłaty na poczet wpisu sądowego do niniejszej sprawy.
Podkreślić należy, że z art. 219 § 2 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że opłata sądowa powinna być uiszczona na rachunek bankowy właściwego sądu, a nie jakiegokolwiek sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2016 r., sygn. akt I OZ 209/16).
Z uwagi na to, że skarga została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej sprawy, uiszczenie wpisu sądowego na konto innego sądu nie mogło zostać uznane za prawidłowe wykonanie obowiązku wniesienia opłaty sądowej (art. 219 § 1 p.p.s.a.), ani także za prawidłowe wykonanie wezwania do uzupełnienia wpisu sądowego. Również zawarta w piśmie z dnia 20 września 2024 r. prośba o zarachowanie opłaty do niniejszej sprawy nie mogła odnieść oczekiwanego przez pełnomocnika (do doręczeń) skarżącą skutku. Błędne jest bowiem przyjmowanie, że skoro opłaty sądowe są dochodami budżetu państwa, to skuteczne wykonanie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego może nastąpić również poprzez uiszczenie wpisu na rachunek bankowy niewłaściwego sądu. Gdyby to stanowisko zaakceptować, to za równie dopuszczalne należałoby uznać uiszczenie wpisu na rachunek bankowy jakiejkolwiek jednostki sektora finansów publicznych, co jednak jest nie do zaakceptowania w świetle treści art. 219 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2017 r., II OZ 1055/17).
Należy przy tym podkreślić, że obowiązkiem strony jest uiszczenie opłaty sądowej zgodnie z wymogami określonymi w art. 219 § 2 p.p.s.a. Wadliwe działanie strony w tym zakresie nie tworzy u innych podmiotów obowiązku korygowania działań strony i nie zwalnia strony z odpowiedzialności za powstałe uchybienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2023 r., sygn. akt I OZ 479/23).
Biorąc powyższe względy pod uwagę sąd uznał, że należy odrzucić skargę i działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz art. 232 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.