Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy Burmistrz Gminy W. decyzją z dnia [...] stycznia 1996 r. zezwolił K. i A. S. na użytkowanie samowolnie rozbudowy budynku przy ul. H. w W..
Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] lutego 1997r.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 marca 1999 r. sygn. akt SA 475/97 uchylił decyzję Wojewody [...], który decyzją z dnia [...] października 2000 r. uchylił następnie decyzję Burmistrza Gminy W. zezwalającej na użytkowanie budynku przy ul. H..
W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że w sprawie tej mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r. bowiem w stosunku do tej samowoli wszczęto postępowanie przed 1 stycznia 1995r.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia [...] marca 2005 r. umorzył postępowanie w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dot. budynku mieszkalnego przy ul. H. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania M. i W. G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując na brak podstaw do nakazania rozbiórki budynku.
W tym stanie prawnym sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7.lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późniejszymi zmianami) po rozpatrzeniu wniosku Inwestora tj. A. i K. S. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, zrealizowanego na terenie działki przy ul. H. w W. doręczając decyzję jedynie inwestorom.
W wyniku zaskarżenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2005r, o umorzeniu postępowania w ramach prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2007r. uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Zdaniem Sądu wydając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2005 r. organy nadzoru budowlanego całkowicie przeoczyły okoliczność, iż prowadzą postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku przy ul. H. i postępowanie to w zależności od dokonanych ustaleń może zakończyć się udzieleniem pozwolenia na użytkowanie, wydaniem decyzji na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., bądź w ostateczności odmowa, udzielenia pozwolenia na użytkowanie.
Sąd podkreślił, że przepis art. 105 § 1 kpa odnosi się wyłącznie do sytuacji. gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania.
W dniu 11 czerwca 2007r. M. i W. G. oraz J. G. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].06.2007r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].04.2006r., udzielającej A. i K. S. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, zrealizowanego na terenie działki przy ul. H. w W..
W uzasadnieniu organ wskazał, że zarówno M. i W. G., jak i J. G. nie są inwestorami, a co za tym idzie nie posiadają legitymacji procesowej, upoważniającej do skutecznego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].04.2006r., udzielającej A. i K. S. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego.
Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż należało utrzymać w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].06.2007r., znak: [...], Nr [...].
Organ wskazał, ze zgodnie z przepisem art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 kpa, wprowadzonym art. 1 ust. 49 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz.718) i obowiązującym od dnia 11 lipca 2003r., stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor.
Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została zaskarżona do Sądu przez M. i W. G., którzy wnosząc o jej uchylenie wskazali, że nie godzą się z wyeliminowaniem ich z udziału w postępowaniu w którym uczestniczyli od pierwszych wydanych w sprawie decyzji. Nie godzą się z legalizacją samowoli poprzez udzielenia pozwolenia na użytkowanie bez żadnych sankcji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Zgodnie z art. 134 § 1 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu jest wyłącznie zaskarżona decyzja pod kątem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że poza rozważaniami Sądu pozostają zarzuty odnoszące się do innych kwestii niż zgodność z prawem decyzji o odmowie wszczęcia postępowania.
Odmowę wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie organy uzasadniły brzmieniem przepisu art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane który stanowi, że strona postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu jest wyłącznie inwestor.
Wydając zaskarżone decyzje organy nadzoru budowlanego całkowicie przeoczyły okoliczność, iż postępowanie w sprawie budynku przy ul. H. toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm../ Postępowanie to w zależności od dokonanych ustaleń może zakończyć się udzieleniem pozwolenia na użytkowanie, lecz również na podstawie prawa budowlanego z 1974r, na podstawie art. 42.
Przypomnieć również należy, że przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., umożliwiają legalizację obiektu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm../ po wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tego Prawa a organ stwierdzi zdatność do użytku wykonanego obiektu i to na podstawie przepisu art. 42 ust. 3 tego Prawa. Wówczas organ winien wydać pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego.
Zatem odmowa wszczęcia postępowania z powołaniem się na przepis art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa i orzecznictwie sądowym.
Postępowanie legalizacyjne prowadzone w oparciu o przepisy prawa budowlanego z 1974r. powinno być zakończone również w oparciu o te przepisy.
Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadła z oczywistym naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa budowlanego z 1974r., które nie ograniczają praw innych osób do udziału w postępowaniu którego efektem jest pozwolenia na użytkowanie.
Z tych względów uchylenie decyzji organu I i II instancji jest jak najbardziej uzasadnione.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 ust.1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.