Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją wydaną [...] lipca 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] maja 2011 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że kontrolowaną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, nakazał P. S.A. w W. przedłożenie:
- 1. ekspertyzy stanu technicznego wiaduktu nad linią kolejową nr [...] T. W. – M. w km 113,089 na szlaku K. – S., na działce [...], wykonanej przez osobę posiadającą prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Wyżej wymieniona ekspertyza powinna zawierać orzeczenie odnoszące się do istniejącego stanu technicznego, sprawności konstrukcji przedmiotowego obiektu oraz zakreślenie zakresu robót budowlanych, niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia przedmiotowego wiaduktu do odpowiedniego stanu technicznego, jak i też określenie wykonania doraźnych robót budowlanych, umożliwiających jego bezpieczne użytkowanie w chwili obecnej,
- 2. protokołu z okresowej kontroli pięcioletniej, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania ww. obiektu budowlanego, jego estetyki wraz z otoczeniem (art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane).
W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem.
Podstawą nałożenia obowiązku był zły stan techniczny, mogący spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, przedmiotowego obiektu budowlanego.
Organ nadzoru budowlanego podkreślił, iż w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska – nakazuje przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a także może żądać przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części.
Adresatem postanowień przewidzianych w art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Organ podniósł, że jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy wiadukt drogowy jest drogowym obiektem inżynierskim, łączącym drogi leśne, zlokalizowanym nad linią kolejową nr [...] T. W. – M. w km 113,089 na szlaku K. – S., na działce [...].
Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59, tekst jednolity z późn. zm.), droga leśna to droga położona w lesie, nie będąca drogą publiczną w rozumieniu przepisów o drogach publicznych. Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi – art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi, zgodnie z art. 8 ust. 2 ww. ustawy, należy do zarządcy terenu na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku do właściciela tego terenu. Natomiast sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg publicznych, zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 ww. ustawy, należą do zarządcy drogi.
Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że wiadukt drogowy (część drogi) wchodzący w skład drogi wewnętrznej winien być utrzymywany przez właściciela lub zarządcę terenu, na którym został zlokalizowany. Nadto organ podał, że bezspornym jest iż przedmiotowy wiadukt drogowy leży w ciągu dróg leśnych będących w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwa K. nr [...] i nr [...] – dróg wewnętrznych – na działce o nr ew. [...].
Działka nr ew. [...] stanowi własność Skarbu Państwa i pozostaje w użytkowaniu wieczystym P. S.A. z siedzibą w W. Wiadukt drogowy, nie stanowi odrębnego od gruntu przedmiotu własności.
Stosownie do treści przepisu art. 21 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, tekst jednolity z póżn. zm.), dla nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste, prawa właścicielskie wykonuje użytkownik wieczysty. Oznacza to,.że Przedsiębiorstwo P. S.A. jest w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane właścicielem nieruchomości, na której położony jest objęty nakazem obiekt budowlany.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka Akcyjna P. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 8, 12 i 13 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 7 i 77 Kpa.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z póź. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga jest zasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] WINB wydaną w dniu [...] maja 2011 r. na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.
Decyzja ta została wydana po ustaleniu przez wojewódzki organ nadzoru budowlanego, iż wiadukt nad linią kolejową nr [...] T. W..- M. na szlaku K. – S. w km 113,089 zlokalizowany na działce [...] jest w nieodpowiednim stanie technicznym mogącym stwarzać zagrożenie życia i mienia.
Zgodnie z treścią ww. art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego, właściwy organ w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska, nakazuje przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1, a także może zażądać przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części. Obowiązek przedstawienia ekspertyzy obciąża właściciela lub zarządcę obiektu. W rozpoznawanej sprawie bezsprzecznym jest, że wiadukt nad linią kolejową nr [...] T. W. – M. na szlaku K. – S. leży w ciągu drogi leśnej wewnętrznej – zlokalizowanej na działkach będących w zarządzie Nadleśnictwa K. Stosownie do art. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – droga jest budowlą wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi co oznacza, że utrzymanie budowli inżynierskiej w ciągu drogi należy do właściciela lub zarządcy drogi. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 2 ww. ustawy utrzymanie dróg wewnętrznych należy do zarządcy terenu na którym są one zlokalizowane.
W związku z powyższym należy uznać, że za utrzymanie leżącego w ciągu drogi leśnej (wewnętrznej) wiaduktu stanowiącego część tej drogi odpowiedzialnym jest właściciel lub zarządca tej drogi, co w przypadku dróg wewnętrznych oznacza właściciela lub zarządcę gruntu, na którym droga wewnętrzna się znajduje.
Należy podkreślić, że w analogicznym stanie faktycznym decyzję wydaną na podstawie art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego, odnośnie wiaduktu zlokalizowanego na tej samej działce nr [...] nad linią kolejową T. W. – M. w km 114,064 oceniał Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie VII SA/Wa 367/08 oraz Naczelny Sąd Administracyjny (II OSK 1330/08) i ocenę przedstawioną przez sąd – skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy obowiązkiem organów będzie uwzględnienie powyższych uwag sądu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 ust. 1a i c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.