Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 23 lutego 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 196/12

Uzasadnienie

Pismem z dnia 4 stycznia 2012 r. Z. B. wniosła za pośrednictwem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w sprawie dotyczącej usunięcia kabla 20 kV wysokiego napięcia z jej nieruchomości. Wskazała w nim m.in. na pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącej zawarty w piśmie z dnia 8 listopada 2011 r.

W związku z tym, iż z treści skargi nie można było w sposób jednoznaczny określić przedmiotu zaskarżenia, zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2012 r. wezwano Z. B. do sprecyzowania w terminie siedmiu dni, treści skargi, poprzez: a) oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy; b) wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji; postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności.

Poinformowano jednocześnie, iż w przypadku nieudzielenia informacji w zakreślonym terminie skarga zostanie potraktowana, jako wniesiona na pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wskazała, iż wycofuje pismo z dnia 4 stycznia 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.).

W świetle tych przepisów uznać należy, iż skarga Z. B. podlega odrzuceniu, ponieważ sprawa, której dotyczy nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w w/w art. 3 ustawy.

Zgodnie z poglądem doktryny pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., nie przybiera prawnej formy decyzji administracyjnej, ani postanowienia, a jest jedynie czynnością materialno-techniczną, która wywołuje skutek w postaci bezskuteczności podania w zakresie, w jakim podanie strony zdolne jest wywołać określony skutek prawny. Pozostawienie sprawy bez rozpoznania ma charakter czynności materialno-technicznej, o której podjęciu organ zawiadamia stronę w formie pisma informacyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2008, sygn. akt II OSK 1268/07, LEX nr 503717). Podkreślić jednakże należy, iż czynność ta nie mieści się w formule aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Mimo, że niektóre czynności materialno-techniczne objęte są, po wyczerpaniu drogi z art. 52 § 3 p.p.s.a., kontrolą sądów administracyjnych, to zważyć należy, iż są to czynności, które nie mając charakteru decyzji lub postanowienia, podejmowane są w sprawach indywidualnych i dotyczą wprost, nie pośrednio, uprawnień lub obowiązków przewidzianych w przepisach prawa publicznego np. obliczenie opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (vide: postanowienie NSA z dnia 06.03.2008r., II GSK 404/07, LEX nr 472369).

Pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie podlega kwestionowaniu przez osobę zainteresowaną w drodze odwołania lub zażalenia, czy też wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Konsekwencją braku możliwości podważenia na drodze kontroli instancyjnej czynności pozostawienia podania bez rozpoznania jest niedopuszczalność zaskarżenia takiej czynności do sądu administracyjnego.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.