Uzasadnienie
Na mocy zarządzenia z dnia 29 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do strony skarżącej, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wpisu do rejestrów zabytków. Ponadto, na mocy zarządzenia z dnia 29 sierpnia 2016 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie 19 odpisów skargi i dokumentu określającego umocowanie K.P. do reprezentowania strony skarżącej, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi
Strona skarżąca otrzymała ww. wezwanie Sądu w dniu 12 września 2016 r., zatem wyznaczony 7 dniowy termin minął z dniem 19 września br.
Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów ustalono, że na konto Sądu nie wpłynęła żadna kwota z tytułu należnego wpisu sądowego od strony skarżącej. Do sprawy nie nadesłano także wymaganych odpisów i dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie został od niej uiszczony należny wpis. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi.
Wskazać jednocześnie należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, stwierdził, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników – choćby jednego – zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.
Z uwagi na powyższe w oparciu o art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.