Uzasadnienie
Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania I. W. od decyzji Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2008 r., Nr [...] wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego, decyzją z dnia [...].10.2008 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podał, iż w dniu 24 lipca 2007 r. I. W. zgłosiła zamiar budowy budynku gospodarczego o powierzchni 31 m2 w ramach istniejącego siedliska na działce nr ew. [...] przy ul. [...] we wsi K. gm. B. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. Starosta P. nałożył na wnioskodawczynię obowiązek uzupełnienia w zakreślonym terminie nieprawidłowości w dokumentacji, a wskutek niewykonania obowiązku decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] wniósł sprzeciw.
W wyniku odwołania I. W., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].10.2007 r., Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Rozpatrując sprawę ponownie Starosta P. postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. nałożył na I. W. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w zakreślonym terminie, a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] wniósł sprzeciw z powodu braku wykonania nałożonych obowiązków.
Po rozpatrzeniu odwołania I. W. Wojewoda [...] uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Organ odwoławczy ustalił, że działka nr ew. [...], na której planowana jest budowa nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a z analizy rysunku zawierającego projekt zlokalizowania inwestycji wynika, że rozmiary działki dają inną możliwość usytuowania budynku niż w ostrej granicy z działką sąsiednią.
Z ustaleń organu wynika również, iż na sąsiedniej działce nie istnieje budynek zlokalizowany w granicy, który dawałby możliwość takiego samego zlokalizowania zgłoszonego budynku gospodarczego.
Ponadto projektowany budynek gospodarczy narusza odległości wymagane przepisami ustawy o drogach publicznych (art. 43 ust. 1), a inwestor nie wystąpił do zarządcy drogi o zgodę na odstępstwo od określonych w przepisach odległości.
Wojewoda [...] stwierdził również, iż w trybie zgłoszeniowym nie jest możliwe wystąpienie do Ministra Infrastruktury w celu uzyskania upoważnienia do udzielenia inwestorowi zgody na dokonanie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. W., domagając się uchylenia obu decyzji.
Skarżąca podniosła, iż organ w sposób nieuprawniony wezwał do uzupełnienia dokumentacji zgłoszenia, bowiem w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów, z którego wynika siedliskowy charakter działki.
Ponadto zdaniem skarżącej postanowienie z dnia [...] marca 2008 r. wzywające do uzupełnienia zgłoszenia "jest czystą komputerową kalką postanowienia ubiegłorocznego. Nie ulega wątpliwości, że jest ono antydatowane."
Skarżąca nie zgodziła się z zarzutem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych poprzez usytuowanie projektowanego budynku w ostrej granicy działki sąsiedniej, podnosząc, iż takie usytuowanie jest dopuszczalne gdyż w granicy działki sąsiedniej znajduje się podobny budynek.
W ocenie skarżącej nieuzasadniony jest zarzut naruszenia odległości 6 m. od granicy działki drogi, bowiem w momencie zgłoszenia cała droga stanowiła własność skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona, lecz z innych powodów niż w niej wskazane.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu i może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień, niż podniesione przez skarżącą.
W rozpoznawanej sprawie, zdaniem sądu, decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane.
Zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu z daty wydania kontrolowanej decyzji) " w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji."
Przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego stanowi, że "do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu (...)"
Ustalony w ustawie Prawo budowlane 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu liczony od daty dokonania zgłoszenia jest terminem prawa materialnego, który nie może być przedłużany.
W judykaturze i w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż terminy prawa materialnego nie mogą być przedłużane.
W orzecznictwie przyjmuje się również, iż w razie wyznaczenia terminu do uzupełnienia dokumentów termin z art. 30 ust. 5 biegnie od nowa (wyrok NSA z 17 maja 1999 r. sygn. akt IV Sa 747/97, LEX nr 47285, wyrok NSA z 25 lipca 2006 r., II OSK 956/05, glosa Janusza Borkowskiego do wyroku WSA w Lublinie z dnia 19.10.2006 r., II Sa/Lu 161/04/04 (OSP z 2/2006 s.77).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca w dniu 24 lipca 2007 r. dokonała zgłoszenia budowy budynku gospodarczego o pow. 31 m2 w ramach istniejącego siedliska.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. Starosta P. nałożył na wnioskodawczynię obowiązek uzupełnia w terminie do dnia 20 sierpnia 2007 r. nieprawidłowości w dokumentacji.
Wskutek niewykonania obowiązku decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] wniósł sprzeciw do dokonanego zgłoszenia.
Sprzeciw ten został uchylony decyzją Wojewody [...] z dnia [...].10.2007 r. Nr [...] przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Starosta P. ponownie rozpatrując sprawę nie dostrzegł, iż termin 30-dniowy określający kompetencje organu do wydania decyzji o sprzeciwie już upłynął.
Instytucja zgłoszenia jest wyrazem dążenia ustawodawcy do uproszczenia i wiążącego się z tym odformalizowania procesu inwestycyjnego.
Nie wniesienie sprzeciwu przez właściwy organ w ustawowo określonym terminie niewątpliwie kończy postępowanie w sprawie wszczętej zgłoszeniem.
Ustawowego uregulowania instytucji zgłoszenia nie można traktować jako zwykłej sprawy administracyjnej, w której co do zasady mają zastosowanie wszelkie regulacje określone w kodeksie postępowania administracyjnego.
W postępowaniu wszczętym zgłoszeniem obowiązują uproszczone reguły wyznaczone przepisami Prawa budowlanego, w tym również przyspieszenie załatwiania spraw budowlanych, które co do zasady są inwestycjami o mniejszym ciężarze gatunkowym w odróżnieniu od tych, na budowę których wymagane jest pozwolenia na budowę.
Organ architektoniczno-budowlany kierując się przepisem art. 30 ust. 50 Prawa budowlanego określającym czasową kompetencję do rozstrzygnięcia sprawy wszczętej zgłoszeniem, nie ma prawa dokonywania czynności, które w swym założeniu przedłużałyby czasowo kompetencje tego organu.
Przedłużanie terminu prawa materialnego, określającego w czasie kompetencje organu do wydania decyzji o sprzeciwie nie znajduje oparcia ani w przepisach Prawa budowlanego ani też w systemie prawa (wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005 r., II OSK 197/05).
Z uwagi na naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane obie zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.)