Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 września 2013 r. skarżący J. W. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z dnia 7 października 2013 r. w wykonaniu zarządzenia z tego samego dnia przesłano wnioskodawcy formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy w celu jego wypełnienia, podpisania i odesłania w terminie 7 od dnia doręczenia pisma pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W dniu 21 października 2013 r. do Sądu wpłynął wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy J. W., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. We wniosku przedstawił swoją sytuację finansową, rodzinną i majątkową.
W niniejszej sprawie zważono co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a)
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie stwierdzono, że wnioskodawca wykazał, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Z podanych danych w formularzu i pisma z dnia 30 września 2013 r. w którym zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną. Zaznaczył, że obecnie jest osobą bezrobotną, pobierającą zasiłek do grudnia 2013r. Na potwierdzenie powyższego wnioskodawca załączył decyzję Starosty M. nr dec. [...].
We wniosku wnioskodawca wskazał, że wspólnie z małżonką utrzymują się z dochodów w wysokości 2.806,30 złotych brutto miesięcznie. Na kwotę tą składa się wynagrodzenie uzyskiwane przez małżonkę w wysokości 2.057,90 złotych (1.500,00 złotych netto) oraz zasiłek wnioskodawcy w wysokości 748,40 złotych brutto.
Wnioskodawca podał, że posiada dom o pow. 150 m ² oraz udział w 1/3 nieruchomości o pow. 3000 m ². Oświadczył, że posiada oszczędności w wysokości 100,00 złotych.
Mając na względzie powyższe dane uznano, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wnioskodawca jest obecnie osobą bezrobotną nie osiągającą żadnych stałych dochodów, zaś zasiłek jaki pobiera został mu przyznany do 30 grudnia 2013r., zatem jeszcze tylko przez jeden miesiąc. W ocenie orzekającego dochód z jakiego utrzymuje się wnioskodawca wraz z małżonką jest niewielki wystarcza jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych dwuosobowego gospodarstwa domowego.
Z tego też względu uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.