Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, odmówiła nadania J. P. tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności instalacyjnej w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującej projektowanie i wykonawstwo.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, iż na podstawie złożonych dokumentów i przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego ustalono, że J. P. nie spełnia warunków w zakresie przygotowania zawodowego określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane niezbędnych do uzyskania tytułu rzeczoznawcy budowlanego, a szczególności nie udokumentował wymaganej praktyki zawodowej.
Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez J. P., utrzymała w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2006 r.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane rzeczoznawcą budowlanym może być osoba, która: 1) korzysta w pełni z praw publicznych;
2) posiada: a) tytuł zawodowy magistra inżyniera, magistra inżyniera architekta, inżyniera lub inżyniera architekta, b) uprawnienia budowlane bez ograniczeń, c) co najmniej 10 lat praktyki w zakresie objętym rzeczoznawstwem, d) znaczący dorobek praktyczny w zakresie objętym rzeczoznawstwem. Zdaniem organu odwoławczego z treści powołanego przepisu wynika, iż w przypadku ubiegania się o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności instalacyjnej w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującej projektowanie i wykonawstwo J. P. powinien wykazać się praktyką zawodową w tej specjalności na stanowisku kierownika budowy (robót) oraz projektanta. Z załączonej dokumentacji wynika natomiast, że uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą J. P. uzyskał na podstawie decyzji z dnia [...] maja 1998 r. i dopiero od tego momentu możliwe jest zaliczenie wykonywanej samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie – kierownika budowy oraz projektanta - do praktyki zawodowej. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ stwierdził również, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit d. ustawy Prawo budowlane, rzeczoznawcą budowlanym może być osoba, która posiada znaczący dorobek praktyczny w zakresie objętym rzeczoznawstwem. Natomiast przedstawione przez J. P. dokumenty nie potwierdzają posiadania znaczącego dorobku praktycznego w zakresie objętym rzeczoznawstwem. Zdaniem Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej załączona praktyka zawodowa nie jest wystarczająca do nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego we wnioskowanym zakresie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] września 2006 r. złożył J. P. W skardze stwierdził, że Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa nie rozpatrzyła jego wniosku o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego z należytą starannością. Skarżący uznał, iż spełnia wszystkie warunki formalne do uzyskania tytułu rzeczoznawcy budowlanego, gdyż ma 32 lata praktyki zawodowej. W latach [...] pracował jako kierownik budowy w wyspecjalizowanym przedsiębiorstwie robót telekomunikacyjnych, prowadząc budowy w kraju i za granicą, w tym również dla wojska i policji. Zaś znaczący dorobek praktyczny jest zdaniem skarżącego rzeczą oceną, a od [...] r. do dnia dzisiejszego skarżący pracuje nieprzerwanie i bezpośrednio na budowach i zna najnowsze techniki telekomunikacyjne.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga J. P. jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga została uwzględniona.
W ocenie Sądu stwierdzenie organów orzekających w sprawie, że dopiero od momentu uzyskania przez J. P. uprawnień budowlanych na podstawie decyzji z dnia [...] maja 1998 r. możliwe jest zaliczenie wykonywanej przez niego samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie – kierownika budowy oraz projektanta - do praktyki zawodowej potrzebnej do uzyskania tytułu rzeczoznawcy budowlanego jest niezgodne z przepisem art. 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w jego brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ II instancji.
Wskazać należy, iż przepis art. 15 ustawy Prawo budowlane został zmieniony art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 26 sierpnia 2005 r., Nr 163, poz. 1364), który stosownie do art. 8 tej ustawy wszedł w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw - rzeczoznawcą budowlanym może być osoba, która: 1) korzysta w pełni z praw publicznych;
2) posiada: a) tytuł zawodowy magistra inżyniera, magistra inżyniera architekta, inżyniera lub inżyniera architekta, b) uprawnienia budowlane bez ograniczeń, c) co najmniej 10 lat praktyki w zakresie objętym rzeczoznawstwem oraz d) znaczący dorobek praktyczny w zakresie objętym rzeczoznawstwem.
Zauważyć należy, iż art. 15 w ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy Prawo budowlane wprost stanowi, iż rzeczoznawcą budowlanym może być osoba, która posiada co najmniej 10 lat praktyki w zakresie objętym rzeczoznawstwem, a nie - jak twierdzą organy orzekające w sprawie – 10 lat praktyki odbytej po uzyskaniu uprawnień budowlanych. Wymóg posiadania - przez osobę zamierzającą zostać rzeczoznawcą budowlanym – 10 -cio letniej praktyki po uzyskaniu uprawnień budowlanych przewidziany był w art. 15 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w jego brzmieniu przed nowelizacją z 28 lipca 2005 r.
Znowelizowany przepis art. 15 ust. 1 Prawa budowlanego nie podaje daty, od której należy liczyć praktykę w zakresie objętym rzeczoznawstwem. Natomiast sam fakt uzyskania uprawnień budowlanych przez osobę ubiegającą się o tytuł rzeczoznawcy budowlanego nie świadczy o tym, że miała ona praktykę w żądanym kierunku. Bezsporne jest natomiast to, że musi istnieć tożsamość pomiędzy uzyskanymi uprawnieniami budowlanymi, a praktyką objętą zakresem rzeczoznawstwa.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż wniosek o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności instalacyjnej w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującej projektowanie i wykonawstwo został złożony przez J. P. w dniu 15 grudnia 2005 r., a więc już w momencie obowiązywania art. 15 w jego brzmieniu nadanym mu nowelizacją ustawy Prawo budowlane z 28 lipca 2005 r. Z akt sprawy wynika również, że skarżący na potwierdzenie swojej praktyki zawodowej przedłożył do w/w wniosku zaświadczenia potwierdzające wykonywanie funkcji kierownika oraz projektanta z lat [...]. tj. świadectwo pracy z [...] Przedsiębiorstwa Robót Telekomunikacyjnych potwierdzającego zatrudnienie na stanowisku Inżyniera Budowy, Kierownika Budowy oraz Zastępcy Kierownika Grupy Robót Stacyjnych w okresie od dnia [...] lipca [...] r. do dnia [...] grudnia [...] r., a także świadectwo pracy i praktyki zawodowej wystawione przez Zakład Usług Telekomunikacyjnych inż. J. P. potwierdzające wykonywanie funkcji kierownika oraz projektanta w zależności od wykonywanych zleceń czy umów.
Stwierdzić trzeba, iż ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, iż skarżący J. P. ma więcej niż 10 lat praktyki zawodowej w zakresie objętym rzeczoznawstwem, a więc spełnia wymóg określony w art. 15 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Zdaniem Sądu powoływanie się, w przedmiotowej sprawie przez organ odwoławczy na ust. 1 pkt 2 lit. d art. 15 ustawy Prawo budowlane tj. na brak znaczącego dorobku praktycznego skarżącego w zakresie objętym rzeczoznawstwem jest zupełnym nieporozumieniem, gdyż nie zostało przez organ poparte żadnymi dowodami na tę okoliczność. Organ w ogóle nie wyjaśnił dlaczego uważa, że skarżący nie posiada znaczącego dorobku praktycznego w zakresie objętym rzeczoznawstwem. Tym samym organ odwoławczy naruszyły art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa.
Określenie "znaczący dorobek praktyczny" jest pojęciem nieostrym i każdorazowo podlega ocenie organu wydającego decyzję administracyjną w przedmiocie nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego. Jednakże ocena "znaczącego dorobku praktycznego" dokonywana przez organ winna opierać się o zebrany w danej sprawie kompletny materiał dowodowy.
Uprawnienie organu do wydania decyzji o charakterze uznaniowym – a taką decyzją jest z całą pewnością decyzja wydawana przez organy na podstawie art. 15 ustawy Prawo budowlane - nie zwalnia tegoż organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem faktycznym i prawnym.
Ujawnione naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).
Na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt 2-gim wyroku.