Uzasadnienie
Decyzją znak [...] wydaną dnia [...] listopada 1991r. na podstawie art. 36 ust. 1 w związku z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawa budowlanego – Prezydent Miasta w [...] nakazał A. S. wstrzymanie robót budowlanych przy wznoszeniu budynku na działce przy ul. [...]w [...].
W uzasadnieniu organ podał, iż ustalono, że inwestor prowadzi prace przy budowie domu mieszkalnego na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] grudnia 1983r., z tym, że budowa jest realizowana niezgodnie z projektem budowlanym, ponieważ budynek jest sytuowany ok. 3m od granicy sąsiedniej działki, a nie jak to przewiduje projekt w odległości 4,90m.
Wobec tego organ zobowiązał inwestora – dla uzyskania pozwolenia na kontynuowanie robót – do przedstawienia projektu zamiennego, geodezyjnego pomiaru powykonawczego oraz zgody właściciela sąsiedniej działki.
Inwestor nie wstrzymał robót budowlanych, nie wykonał nałożonych obowiązków. Wobec tego, decyzją znak [...] wydaną dnia [...]października 1992r. na podstawie art. 36 ust. 3 w związku z art. 54 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. Prezydent [...] nakazał przymusową rozbiórkę realizowanego budynku.
Decyzja ta wskutek odwołania inwestora została decyzją Wojewody [...] znak: [...] wydaną dnia [...] stycznia 1993r. uchylona i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W dniu [...]stycznia 2001r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]decyzją znak: [...] wydaną na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w sprawie wybudowania przedmiotowego budynku mieszkalnego, z tym, że i ta decyzja została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną w dniu [...] lipca 2001r., a przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji organ odwoławczy podniósł, iż, mimo że nieprawidłowości w realizacji inwestycji zostały stwierdzone już na etapie budowy fundamentów i wstrzymano roboty budowlane – nie podjęto żadnych czynności mających doprowadzić realizowany obiekt do stanu zgodności z prawem.
W dniu [...] maja 2001r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją znak: [...] wydaną na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 158 § 1 kpa, po wszczęciu postępowania z urzędu stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta w [...] znak: [...] wydanej dnia [...] listopada 1991r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych.
W uzasadnieniu organ uznał, iż decyzja ta jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 2 kpa obligującą do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Decyzja wydana na podstawie, art. 36 Prawa budowlanego z 1974r. winna, bowiem zawierać oprócz wstrzymania robót budowlanych zgodnie z ust. 1 art. 36, również dyspozycje wymienione w ust. 2 tego przepisu m.in. określenie czynności, zmian lub przeróbek, jakie należy wykonać w celu uzyskania decyzji zezwalającej na wznowienie robót. Kwestionowana decyzja wymienia czynności, jakie inwestor ma obowiązek podjąć, ale w uzasadnieniu a nie w sentencji. Stanowi to zdaniem organu rażące naruszenie art. 36 Prawa budowlanego z 1974r.
Odwołanie od tej decyzji wniosła D. S. zarzucając organowi naruszenie przy jej wydaniu przepisów procedury administracyjnej tj. art. 28 kpa, 107 § 3 kpa, a także naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i mylne zastosowanie.
Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzję znak: [...] wydaną dnia [...]sierpnia 2001r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...]z dnia [...]listopada 1991r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż rzeczywiście obowiązki, jakie organ nałożył na inwestora zgodnie z treścią art. 36 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r. oraz termin ich wykonania wskazano w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, lecz uchybienie to nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
W dniu 2 września 2002r. A. S. złożył wniosek o zwolnienie go z obowiązku przedłożenia zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości złożenie, której było warunkiem uzyskania zgody na kontynuowanie robót.
Wyjaśnił, iż zgodę tą powinien uzyskać od D. S., z którą ma złe kontakty sąsiedzkie.
Pismo inwestora organ potraktował jako wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2001r. uchylającej decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] maja 2001r., stwierdzającej nieważność decyzji nakazującej wstrzymanie robót z dnia [...] listopada 1991r. i wszczął w tym zakresie postępowanie, w wyniku, którego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] na podstawie art. 157 § 1 i 2 art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność własnej decyzji z dnia [...]sierpnia 2001r.
W uzasadnieniu organ podniósł, że po ponownej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, że będąca przedmiotem kontroli decyzja Prezydenta [...]z dnia [...] listopada 1991r. jest w części obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 5 kpa, ponieważ nakłada na inwestora obowiązek niewykonalny, a co za tym idzie jego decyzja wydana dnia [...]sierpnia 2001r. rażąco narusza art. 138 § 1 pkt 2 kpa.
Po złożeniu przez D. S. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia[...]stycznia 2004r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]października 2003r.
W uzasadnieniu organ podniósł, ze, ponieważ ustalił, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2001r. rażąco narusza art. 138 § 1 pkt 2 kpa, bowiem nie uwzględniono przy jej wydaniu wszystkich okoliczności mogących mieć istotny wpływ na całokształt sprawy – zobligowany był do wyeliminowania jej z obrotu prawnego (decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]października 2003r.) i z tego powodu nie znalazł podstaw do uchylenia w/w decyzji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła D. S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca przedstawiła przebieg postępowania administracyjnego od 1984r, zarzuciła organowi brak zbadania materiału przedstawionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz naruszenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego – wydaniem zaskarżonej decyzji – praw skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie zaś skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub procesowego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest decyzja wydana przez organ na podstawie art. 127 § 3 kpa, utrzymująca w mocy własną decyzję wydaną w dniu [...]października 2003r. w postępowaniu nieważnościowym.
Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, prowadzone na podstawie art. 156 § 1 kpa jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem, w odróżnieniu od postępowania głównego (rozpoznawczego) nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji, z jednego tylko punktu widzenia tego czy decyzja jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wskazanych w przepisie art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa.
Tak, więc wszczynając na wniosek A. S. postępowanie o stwierdzenie nieważności własnej decyzji z dnia [...]sierpnia 2001r. organ uznał, że została ona wydana bez ustalenia i uwzględnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i nie daje gwarancji prawnie poprawnego rozstrzygnięcia, – przez co rażąco narusza przepis art. 77 § 1 i 107 § 3 kpa. i wobec tego winna być wyeliminowana z obrotu prawnego.
Rozpatrując ponownie sprawę na skutek wniosku skarżącej w trybie art. 127 § 3 kpa i wydając zaskarżoną decyzję, organ prawidłowo zastosował się do utrwalonej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasady, że zakres ponownego rozstrzygnięcia – w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 127 § 3 kpa – wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy po raz pierwszy przez organ naczelny lub centralny, co oznacza, że organ nie może zmieniać rodzaju sprawy i wypowiadać się w przedmiocie nieobjętym uprzednio postępowaniem.
Wobec powyższych ustaleń uznając ze zaskarżonej decyzji nie można skutecznie zarzucić braku zgodności z prawem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.