Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2006r.- na podstawie art. 81 ust.1 pkt 2, art. 82 ust. 3 pkt 3, art. 35 ustawy z dnia 07 lipca 1994r.- Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 207 poz. 2016 z 2003r. ze zm.) oraz na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, działając z urzędu, stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy U. z dnia [...] grudnia 2003r. [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. S., pozwolenia na "remont i rozbudowę budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w P. - przebudowa segmentu środkowego".
W uzasadnieniu organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiadomił o rozbieżności pomiędzy treścią decyzji ww. z dnia [...] grudnia 2003r. a zakresem projektowanych robót budowlanych. Organ powiatowy ustalił bowiem, że inwestor - legitymując się decyzją wydaną "na remont i rozbudowę budynku mieszkalnego- przebudowę segmentu środkowego", faktycznie rozebrał całkowicie stary budynek, realizując na tym terenie nowy obiekt budowlany.
Wojewoda [...], badając akta przedmiotowej sprawy stwierdził, że w treści decyzji o pozwoleniu na budowę ustalono inny zakres robót budowlanych, niż wskazano w zatwierdzonym nią projekcie architektoniczno - budowlanym.
Ponadto, w ocenie organu wojewódzkiego przedmiotowa decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 156 § 1 pkt 2, ponieważ postępowaniem administracyjnym nie objęto działki nr ew. [...] pomimo, że faktycznie projektowany budynek w części usytuowany jest na tej działce. Wydana dla przedmiotowej inwestycji decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 1999r., wniosek inwestora wraz z jego oświadczeniem o prawie dysponowania terenem dla potrzeb projektowanej inwestycji, jak i ww. decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczyły wyłącznie działki nr ew. [...] w P..
Zdaniem Wojewody [...] powyższe ustalenia zobowiązywały organ do stwierdzenia, że decyzja z [...] grudnia 2003r. została podjęta z naruszeniem art. 39 ust. 1 ustawy z 07. lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89 poz. 415 ze zm.) oraz art. 32 ust 4 pkt 1 z dnia 07 lipca 1994r.- Prawo budowlane(t.j. Dz. U. Nr 207 poz. 2016 z 2003r. ze zm.), ponieważ dla działki nr [...] nie ustalono warunków zabudowy, jak również inwestor nie potwierdził swojego prawa do dysponowania ta działką.
Po rozpatrzeniu odwołania B. S. od powyższej decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc ponadto, że zatwierdzenie decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. projektu architektoniczno – budowlanego przewidującego rozbiórkę istniejącego budynku drewnianego i wzniesienie zupełnie nowego budynku mieszkalnego nie koresponduje z treścią tejże decyzji, która przewidywała rozbudowę i remont budynku mieszkalnego. Organ podniósł, że wprawdzie dopuszczalne jest orzekanie o rozbiórce decyzją o pozwoleniu na budowę, jednak tylko przy spełnieniu warunków określonych z art. 33 ust. 4.
W ocenie organu odwoławczego ww. decyzja narusza również, w sposób rżący, art. 33 ust. 4, bowiem w sprawie nie przedstawiono dokumentacji o której mowa w tym przepisie, jak również pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią art. 32 ust. 4 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2.
W skardze na powyższą decyzję B. S. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 8 kpa, 9, kpa, art. 16 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa, podnosząc, że przed wydaniem ostatecznej decyzji na remont i przebudowę nikt, nie żądał zmiany projektu bądź przedstawienia stosownego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością nr [...]. Skarżący wskazał, że jest w ½ współwłaścicielem działki nr ew. [...] wraz z żoną oraz L. K., który wyraził zgodę na dysponowanie przedmiotową nieruchomością.
W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie wykazał dlaczego stwierdzone naruszenie uznał za rażące. Ponadto, usytuowanie w nieznacznej części nieruchomości na działce [...], nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na remont i przebudowę budynku na działce nr [...], wydanej zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Skarżący nie zgodził się z tezą, że decyzja z dnia [...] grudnia 2003r. nie koresponduje z projektem architektoniczno budowlanym, bowiem nie dotyczyła ona wyłącznie remontu i rozbudowy budynku, ale obejmowała również przebudowę segmentu środkowego, a w ramach przebudowy możliwe są prace rozbiórkowe.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył co następuje.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1271).
Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zapadły z naruszeniem art. 7, 77 w związku z art. 156 § 1 kpa.
Przede wszystkim podnieść należy, że kontrolowane w niniejszym postępowaniu decyzje zapadły w trybie art. 156 § 2, to jest postępowaniu nadzwyczajnym. Celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji ostatecznej pod kątem wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 §1 pkt 1- 7 kpa. Zatem organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum, natomiast ma obowiązek - odmiennie niż w postępowaniu odwoławczym - rozpatrywać skargę w granicach określonych w art. 156 kpa (vide wyrok NSA z 28 maja 1985r., I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1. poz.30).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że stwierdzenie nieważności decyzji będące odstępstwem od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 kpa, zobowiązuje organ nie tylko do wykazania, że naruszony został przepis prawa, ale również, że naruszenie to ma charakter rażący. Przy czym o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z określoną normą prawną przez proste ich zestawienie ze sobą w ten sposób, że powstają skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie.
W opinii organów, weryfikowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Burmistrza Miasta i Gminy U. z dnia [...] grudnia 2003r. - narusza w rażący sposób art. 39 ust 1 ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 32 ust 4 pkt 1 jak również art. 33 ust 2. pkt 2 ustawy Prawo budowlane, ponieważ dla działki nr [...] nie ustalono warunków zabudowy, jak również inwestor nie potwierdził swojego prawa do dysponowania ta działką, a ponadto art. 33 ust.
- 4. bowiem nie spełniono wymogów nim zawartych.
W ocenie Sądu organy obu instancji zbyt pochopnie ustaliły, że wydanie ww. decyzji zapadło z rażącym naruszeniem prawa.
Stwierdzić bowiem trzeba, że w postępowaniu nieważnościowym – jak już wyżej wspomniano – organy zobligowane były do wykazania, iż ciężar i charakter ewentualnych wad przedmiotowej decyzji, jeśli w ogóle jest ona obarczona wadami, stanowi o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 2 kpa.
Organy winny mieć na uwadze, że dla stwierdzenia takiego naruszenia, nie ma rozstrzygającego znaczenia ani oczywistość naruszenia określonego przepisu prawa, ani charakter przepisu, który został naruszony (vide wyrok NSA z dnia 04 stycznia 1999r. Sygn. Akt. IV SA 2252/96, Lex nr 48175)
W ocenie Sądu, o rażącym naruszenia prawa nie przesądza w szczególności okoliczność, nie złożenia przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji - gdy działka nr [...], na którą nieznacznie wkracza przedmiotowa inwestycja - stanowi w 1/2 współwłasność inwestora, a pozostali współwłaściciele wyrażają zgodę na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. W tej sytuacji nasuwają się również wątpliwości, czy wobec nieznacznego przesunięcia przedmiotowej inwestycji, rzeczywiście został naruszony art. 39 ust. 1 ustawy z 07. lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Ponadto, zdaniem Sądu – nawet, gdyby przyjąć, że kontrolowana decyzja takimi wadami jest obarczona - to organy w sposób nieuprawniony stwierdziły jej nieważność w całości, podczas gdy wadą dotknięta mogła być tylko ta jej część, która wykraczała poza działkę nr [...] (vide wyrok NSA z 21 stycznia 1988r., sygn. akt IV SA 859/87, ONSA 1990/2-3/25.).
Stwierdzić również trzeba, że dokonując oceny robót budowlanych już wykonanych przez inwestora, organy wykroczyły poza granice postępowania nieważnościowego, które jak już wyżej wskazano, toczy się jedynie w zakresie kontroli decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa.
Ostatecznie przedmiotem rozważań organów, przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie ocena, czy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, wskazane uchybienia kontrolowanej decyzji można w ogóle uznać za sprzeczne z prawem, a jeśli tak to, czy są to uchybienia o charakterze rażącym.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa i art. 152 ppsa orzekł jak w pkt I i II sentencji, o kosztach orzeczono na postawie art. 200 ppsa.