Uzasadnienie
W dniu 3 sierpnia 2011 r. R.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na § 6 uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...], w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat zmienionej uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r.. Nr [...] w części uniemożliwiającej wydanie mu abonamentu mieszkańca.
Wskazał, że pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. wniósł do Rady [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i do dnia złożenia skargi Rada [...] nie udzieliła żadnej odpowiedzi ani też nie usunęła dyskryminującego przepisu.
Skarżący wskazał, że jest właścicielem samochodu zarejestrowanego jako samochód ciężarowy o wadze 2,8 t. oraz od lat zamieszkuje w [...]. Od wejścia w życie ww. uchwały, z uwagi na fakt, że jego samochód jest zarejestrowany jako ciężarowy nie ma uprawnień do opłaty abonamentowej za parkowanie.
W odpowiedzi na skargę Rada [...] nie zgodziła się z zarzutami skargi, wnosząc o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga R.P. podlega odrzuceniu.
Legitymacja procesowa do zaskarżania uchwał organu gminy do sądu administracyjnego wynika z art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.).
Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Przepisu tego w myśl art. 101 ust 2 tej ustawy nie stosuje się jeżeli w sprawie już orzekał sąd administracyjny i skargę oddalił.
Zdaniem skarżącego jego interes prawny został naruszony przepisem § 6 uchwały Rady [...][...] czerwca Nr [...]. Na podstawie ww. przepisu skarżący został pozbawiony prawa do uzyskania opłaty abonamentowej, gdyż samochód używany przez skarżącego ma masę całkowitą 2,8 t. i jest samochodem ciężarowym co wynika z dowodu rejestracyjnego.
Wskazać należy, iż przepis § 6 uchwały Rady [...][...] czerwca Nr [...] był przedmiotem kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2258/09 oddalił skargę [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] zmienionej uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...].
W wyroku tym Sąd już wypowiedział się w zakresie zróżnicowania podmiotów uprawnionych do uiszczania opłaty abonamentowej, wynikającej z § 6 zaskarżonej uchwały. A zatem ten sam przedmiot praw i obowiązków, o jakim mowa w skardze R.P., był już przedmiotem kontroli przez sąd administracyjny. Gdyby przedmiotem skargi były inne prawa i obowiązki wynikające z zaskarżonej uchwały, niż te wskazane w § 6, to w takim przypadku ww. skarga podlegałaby merytorycznej ocenie przez Sąd (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 181/09, publ. LEX nr 557032, i z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 737/09, publ. LexPolonica nr 2235921, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże z uwagi na tożsamość przedmiotu skargi R.P. z przedmiotem skargi [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w [...], co do której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił, skarga wniesiona przez R.P. w okolicznościach prawnych niniejszej sprawy jest niedopuszczalna.
Co do przesłanki negatywnej z art. 101 ust. 2 o samorządzie gminnym wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny. W postanowieniu z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1117/08 (publ. LEX nr 493899) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie można wnieść skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli w kwestii zgodności tej uchwały z prawem orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił.
Skarga na taką uchwałę musi być potraktowana - w świetle tych przepisów - jako niedopuszczalna, mimo że została wniesiona przez inny podmiot (por. także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 296/09, publ. LexPolonica nr 2235982 i http://orzeczenia.nsa.gov.pl; oraz postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 grudnia 2002 r. sygn. akt III RN 127/02, publ. LexPolonica nr 365209 i OSNP 2003/24 poz. 586).
Skoro w rozpatrzeniu skargi R.P. mamy do czynienia ze szczególnym przypadkiem powagi rzeczy osądzonej (cechuje ją tylko tożsamość przedmiotowa), to na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a w związku z art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, powyższa skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.