Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. M. K. reprezentowana przez adwokata A. T. wniosła skargę za pośrednictwem organu na postanowienie z dnia [...] czerwca 2016r., znak: [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] w sprawie nałożenia grzywny w wysokości 300,00 zł celem przymuszenia z powodu uchylania się od poddania małoletniej córki obowiązkowym szczepieniom ochronnym zgodnie z tytułem wykonawczym z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...], wystawionym przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...].
Pismem z dnia [...] września 2017 r. w wykonaniu zarządzenia z dnia [...] września 2017 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] września 2017 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącego nie nadesłał pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. skarga czynić powinna zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w szczególności powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Z treści art. 37 § 1 p.p.s.a. wynika, że pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy. W przypadku, gdy skarga wnoszona jest przez pełnomocnika, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo (art. 46 § 3 p.p.s.a), z którego wynika, zakres umocowania do występowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Tym samym brak pełnomocnictwa uprawniającego osobę podpisaną pod skargę do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym bądź sądami administracyjnymi jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. i podlega uzupełnieniu lub poprawieniu w trybie określonym w tym przepisie. Wówczas Przewodniczący Wydziału wzywa stronę do ich uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W niniejszej sprawie adw. A. T. podpisał się pod skargą w imieniu M. K.. W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy dotyczące doręczeń mają charakter obligatoryjny. Jeżeli więc strona ustanowiła pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism, doręczenia należy dokonywać wyłącznie tym podmiotom (art. 67 § 5 p.p.s.a.). Skoro skarga została sporządzona i wniesiona przez adwokata, który wskazał w skardze, że zastępuje skarżącą, to sąd w świetle art. 37 § 1 w związku z art. 67 § 5 i art. 49 p.p.s.a. prawidłowo wezwał pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa oraz uzupełnienia braków formalnych skargi i nie był zobowiązany do wzywania samego skarżącego. Należy podkreślić, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie wzywające do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu było jasne i jednoznaczne, a tym samym nie pozostawiało żadnych wątpliwości.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 21 września 2017 r. pełnomocnik skarżących odebrał wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu. Zgodnie z powyższym termin do nadesłania stosownego pełnomocnictwa upłynął w dniu 28 września 2017 r. Pełnomocnik skarżącego nie złożył w zakreślonym terminie dokumentu pełnomocnictwa procesowego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia. W przedmiocie zwrotu wpisu orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.