Uzasadnienie
W dniu 5 grudnia 2008r. do Sądu wpłynęła skarga J.M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r. znak: [....] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Skarżąca wniosek uzasadniła tym, iż niedotrzymanie terminu spowodowane było stresem związanym z utratą pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć.
Przy ocenie braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W niniejszej sprawie wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła w złożonym wniosku, że uchybienie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r. nastąpiło bez jej winy. Okoliczność wskazana przez skarżącą tj. stres związany z utratą pracy nie może świadczyć o braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
W ocenie Sądu wnioskodawczyni przy dochowaniu minimum staranności mogła dochować ustawowego terminu.
W uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 2 ww. ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.