Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., działając na podstawie art. 113 § 1 i 3 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2016 r., poz. 23.; dalej jako: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez M. Z. z dnia 27 marca 2017 r. o sprostowanie postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Z. S. z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], odmawiającego sprostowania treści własnego postanowienia z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], o odmowie wyjaśnienia treści decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Z. S. z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], wydanej w przedmiocie odmowy uchylenia prawomocnej decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], nakazującej ww. inwestorowi rozbiórkę wybudowanego samowolnie budynku magazynowego (spichlerza), o wymiarach 11,8 m x 8,10 m, usytuowanego przy budynku inwentarsko-składowym, zlokalizowanym na działce oznaczonej nr geodezyjnym [...], położonej w miejscowości F., gmina F., odmówił sprostowania ww. własnego postanowienia z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...].
W uzasadnieniu postanowienia GINB podniósł, że zgodnie z treścią przepisu art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Odwołując się do orzecznictwa sądowo-administracyjnego, organ II instancji wskazał, że oczywistymi omyłkami pisarskimi są błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji. W postępowaniu w przedmiocie sprostowania nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, a więc nie mogą być przedmiotem tego postępowania mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisów prawa. Na podstawie art. 126 k.p.a. powyższe rozważania odnoszą się również do postanowień. Organ ocenił, że w rzeczywistości wniosek i odwołanie M. Z. należy potraktować jako zakwestionowanie prawidłowości całokształtu działań podejmowanych przez organy nadzoru budowlanego w toku prowadzonego postępowania. Organ II instancji wskazał, że zasadne jest stanowisko [...] WINB o braku podstaw do sprostowania treści postanowienia, ponieważ nie zawiera ono oczywistych omyłek pisarskich ani błędów rachunkowych.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł M. Z. Skarżący zarzucił ww. postanowieniu, że zostało podjęte bez wnikliwej analizy sprawy o posiadane dokumenty z przeszłości i stanowi ono rozstrzygnięcie na zasadzie domniemania prawdziwości zdarzeń, które miały miejsce na początku lat 90. a które to lata zostały celowo dobrane do orzeczeń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Z. S. w taki sposób, aby mieć podstawę do wydana decyzji o rozbiórce obiektu rolniczego ze wskazaniem na samowolę budowlaną.
Podkreślił, że nie był on inwestorem przedmiotowego budynku gospodarczego związanego z produkcją rolnicza lecz przejął go po swoim ojcu, a ten z kolei po swoim ojcu, na co po wielu latach odnalazł i przedstawił dowody z których wnika, że jego dziadek w przeszłości (w latach 70.-80.) legitymował się planem przestrzennego zagospodarowania i w oparciu o ten dokument były realizowane wszelkie inwestycje związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Skarżący przyznał, że wiele budynków wchodzących w skład gospodarstwa w trakcie jego przejmowania po ojcu (w 2009 r.) nie zostało naniesionych na mapy geodezyjne.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd, kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
W sprawie sporna pomiędzy stronami postępowania jest nie konkretna oczywista omyłka pisarska czy też omyłki psiarskie ale merytoryczna treść wcześniejszych aktów administracyjnych, tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Z. S. z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], wydanej w przedmiocie odmowy uchylenia prawomocnej decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], nakazującej skarżącemu rozbiórkę tzw. samowoli budowlanej.
Wskazać należy, że w świetle art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Oczywista omyłka pisarska polega na błędnym wpisaniu jakiegoś słowa lub słów bądź ich pominięciu, a także widoczne i niezgodne z zamierzonym niewłaściwym użyciem wyrazu. Omyłka pisarska to taki wyraz, który omyłkowo znalazł się w treści decyzji administracyjnej lub omyłkowo nie znalazł się w treści, a znaleźć się powinien, a także mylne użycie wyrazu. Zwrócić należy uwagę, że kwalifikacja charakteru omyłek pisarskich zawsze musi być dokonywana na podstawie konkretnej sprawy. Może bowiem okazać się, że taki sam błąd w jednej sprawie może być traktowany jako oczywista omyłka pisarska, a w innej już nie.
W ocenie sądu jest oczywistym, że wada aktu administracyjnego nie może dotyczyć materialnej jego treści i musi charakteryzować się oczywistością. Zatem nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 732/07; wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1400/14; wyrok NSA z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2011/13).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że zarzuty co do treści zaskarżonego aktu administracyjnego nie dotyczą konkretnej omyłki pisarskiej a odnoszą się do merytorycznego rozstrzygnięcia ww. aktów administracyjnych. Zarzuty skarżącego koncentrują się w rzeczywistości na błędnej ocenie (pominięciu) dowodów a w konsekwencji błędnym ustaleniu stanu faktycznego. Przypomnieć zatem należy, że przedmiotem sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu. Tryb sprostowania oczywistych omyłek w treści postanowienia nie może bowiem służyć weryfikacji merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii, której dotyczy postanowienie. Oznacza to, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, gdyż jeśli rozstrzygnięcie jest wadliwe merytorycznie, zasadna jest jego korekta w trybie instancyjnym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 155/17).
Skoro zaskarżone postanowienia nie naruszają norm obowiązującego prawa, zaś zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego podniesiony w skardze nie mógł skutecznie podważyć jego legalności, sąd zobligowany był skargę oddalić.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.