Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] września 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. odmawiającą – po wznowieniu postępowania – uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2001 r.
W uzasadnieniu organ podniósł, że decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał M. S. rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowanego o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcje letniskową – na działce nr [...] w miejscowości B. oraz tarasu o wymiarach 3,10m x 2m przyległego do tego obiektu.
Po rozpatrzeniu odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. znak: [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2001 r. i nakazał M. S. rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego o wymiarach 7m x 5,6m o konstrukcji drewnianej na działce nr [...] w B. Powyższa decyzja była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem wydanym dnia 19 stycznia 2005 r. w sprawie II SA/Gd 3051/01 oddalił skargę M. S. Dnia 20 lutego 2004 r. M. S. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2001 r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 kpa podając, że ujawniły się nowe dowody i okoliczności, które miałyby wpływ na wynik postępowania, tj. decyzja Urzędu Wojewódzkiego w G., Wydział Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987 r. odmawiająca udzielenia zgody na zmianę użytkowania gruntów leśnych, w uzasadnieniu której organ podał, że teren stanowiący działkę nr [...] o pow. [...] ha. w B. stanowi grunt leśny i należy go utrzymać w dotychczasowym stanie, natomiast istniejące na tym terenie domki letniskowe należy pozostawić do czasu wyrębu drzewostanu oraz decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. wydana dnia [...] maja 2001 r., którą uchylił on decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę domku letniskowego na pobliskiej działce nr [...] w B. Po rozpatrzeniu wniosku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem wydanym dnia [...] lutego 2006 r. wznowił postępowanie, a następnie decyzja znak [...] wydaną dnia [...] lipca 2006 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] sierpnia 2001 r.
W uzasadnieniu organ podał, że poddał ocenie dokumenty, które zostały wskazane jako dowody nie znane organowi w dacie wydania decyzji i uznał, że decyzja Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] grudnia 1987 r. odmawiająca udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych, nie może być uznana jako zgoda na czasową legalizację obiektu, gdyż nie została wydana przez organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę. Nie rozstrzyga ona w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, a argumenty zawarte w uzasadnieniu można traktować jedynie jako stanowisko organu, który wydał decyzję.
Odnośnie wskazanej we wniosku decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylającej decyzje rozbiórkową, zdaniem organu, dotyczy ona innego obiektu budowlanego, znajdującego się na innej działce.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 kpa oraz art. 32 Konstytucji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
Kontrolowana decyzja zapadła w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] sierpnia 2001r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu letniskowego na działce nr [...] w B. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. jest przede wszystkim zaistnienie przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a., a dopiero potem wynik postępowania co do istoty sprawy.
Przepisy o wznowieniu postępowania, regulujące nadzwyczajny tryb uchylenia decyzji ostatecznych, a stanowiące wyłom w zasadzie trwałości decyzji określonej w art. 16 k.p.a., nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej.
Przy czym przez nową okoliczność istotną dla sprawy o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., - a taką podstawą prawną przyjął organ I instancji wydając postanowienie z dnia [...] lutego 2006 r., należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na rozstrzygnięcie odmienne od rozstrzygnięcia dotychczasowego.
W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na wniosek skarżącej wznowił postępowanie w sprawie, ponieważ skarżąca podała, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który ją wydał. Następnie organ uznał, że przesłanka wznowieniowa nie znalazła potwierdzenia w materiale dowodowym, a okoliczności, które skarżąca podała we wniosku o wznowienie postępowania nie miały znaczenia dla sprawy. Organy administracji trafnie uznały, że – w odniesieniu do sprawy będącej przedmiotem wznowionego postępowania – okoliczności przedstawiane przez skarżącą nie tylko nie stanowią przesłanki wznowieniowej, lecz nie dotyczą jej sprawy.
Powołana przez skarżącą decyzja Urzędu Wojewódzkiego w G., Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987r., znak: [...] jest decyzją odmawiającą udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R. położonych we wsi B. Nie jest zatem – w świetle przepisów prawa budowlanego – decyzją dającą jakąkolwiek podstawę do pozostawienia czy też zalegalizowania obiektu budowlanego wzniesionego bez pozwolenia, na terenie nie przewidzianym pod zabudowę.
To, że w decyzji organu do spraw Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa znalazło się sformułowanie iż " powierzchnia powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu" oznacza tylko tyle, iż organ ten (oceniający sprawę w ramach swych kompetencji w zakresie gospodarki leśnej) nie sprzeciwia się pozostawieniu zabudowy do czasu wyrębu, w żadnym razie stanowisko takie nie może być uznane za nową istotną okoliczność w sprawie nakazu rozbiórki obiektu.
Ponadto zasadnie też organy uznały, że wskazana przez skarżącą: decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001r., jak i pismo Naczelnika Gminy K. z dnia [...] lipca 1981r., dotyczą innego obiektu letniskowego, zlokalizowanego na działce nr [...] w B., a zatem nie mogą mieć wpływu na ocenę badanego postępowania. Nadto należy dodać, iż odnosząc się do powyższej decyzji, którą uchylono decyzję, nakazującą rozbiórkę obiektu na działce nr [...] w miejscowości B., w podobnym, jak twierdzi skarżąca stanie faktycznym i prawnym, należy wyjaśnić, iż istnienie jej w obrocie prawnym nie wyczerpuje przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., chociażby już z tego powodu, iż nie stanowi ona dowodu, czy też nowej okoliczności, która istniała w dniu wydania decyzji, a nie była znana organowi, który orzekł nakaz rozbiórki, a tylko spełnienie obu tych warunków wyczerpuje dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2002r. III RN 69/01, III RN 70/01, z dnia 6 marca 2002r., III RN 75/01- OSNA PIUS 2002, nr 7, poz. 401).
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.